nieuw: coffee talks op YouTube (Nederlandstalig)

Hoi!

Dit blog had eerst een hele andere titel. 
“Ik staak de strijd.”
Maar dat vond ik te click-baity klinken. En ik wil alleen maar door JOU geklikt worden:
iemand die gewend is regelmatig iets te lezen van me.
Maar “het” (dat ik de strijd staak) was wel de aanleiding!
Ik stop met schrijven.
Dat wilde ik al langer, en in plaats daarvan meer op video gaan werken, maar dat heb ik nu dus voor elkaar.
Mijn week zit zo stampvol videoprojecten die ook allemaal ge-edit, beschreven, gepost, gedeeld, gemanaged moeten worden.  Ik kom dus heus wel aan mijn computeruren maar twintig uur erbij schrijven, dat lukt gewoon niet. Niet zonder mijn werklast en bijbehorende stress niveau tot gevaarlijke hoogte te laten stijgen.
En dat kan nooit de bedoeling zijn.
Maar er komt wel iets nieuws; Coffee talks.
Wat een soort columns op video zijn, op dezelfde manier dat ik normaal columns voor je schrijf.

Je kunt mijn coffee talks op twee manieren volgen.

Volg mijn video column Coffee Talks via het blog van de yoga studio
Subscribe ergens in de rechterkolom.

Volg door direct mijn YouTube “feed” te volgen.
subscribe op het YouTube kanaal van de yogastudio
Je krijgt dan ook de fitness serie Terug naar Toen, die ik maandag start.

Dus ik zie je snel weer, met mijn eerste coffee talk!

~Suzanne

Witte Tijgerin DAILY video program

Je bent van harte uitgenodigd te subscriben op mijn LS Harteveld YouTube.
Het Engelstalige videokanaal van mijn schrijverspseudoniem.
Dan ontvang je dagelijks een aflevering van
Solitary Women
with great sex lives
and the men who love them
Dat zijn een soort Coffee talks, maar dan over mannen, sex en relaties.

Liever een wekelijks overzicht van de Witte Tijgerin?
Subscribe dan op dit blog The White Tigress Lair

Advertenties

De Grote Boodschap van LS Harteveld

Er is een prentenboek:
“Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft.”
Het is een heel leuk boek en ook realistisch want als er iemand op mijn hoofd had gepoept, zou ik ook willen weten wie dat had gedaan.
Maar uiteraard sluit het boek ook aan bij de belevingswereld van kinderen. Ik heb een comedian weleens horen vertellen dat hij al jong begonnen was, maar als kind nog niets over seks wist en daarom al zijn grappen over poep gingen.
En ik heb een keer met Sinterklaas een gedicht gekregen dat vol vieze woorden stond omdat ik altijd moest lachen bij woorden die over seks gingen, of poep en pies. Sinterklaas wilde weleens zien hoe ik dat op ging lossen.
Ik stikte al bijna van het lachen in het eerste couplet en slingerde vervaarlijk rond op mijn poef waar ik ieder moment af kon vallen.
Ik was dertig.
Maar inmiddels ben ik 45 en ik realiseerde me onlangs that time had caught up with me. Dat ik al heel lang niet meer zo vrij was. Blijkbaar kan die schaamte ook veel later nog komen. Een voorbeeld is dat ik (ja, brace yourself) vaak moet poepen tussen de lessen door. Maar dat kan niet, want dan moet ik naar de wc in de studio, en die zit aan de kleedruimte dus dat kunnen mensen dan horen of merken.
Dus dat doe ik niet.
Ik wacht netjes anderhalf uur tot iedereen weg is.
Tot een coach die ik volg, Katrina Ruth, het goede voorbeeld gaf. Toen heb ik besloten er weer meer ontspannen over te zijn. En er zelfs over te schrijven, blijkbaar.
Het begon zo.
Katrina Ruth (“Kat”) een Australische business coach, had een filmpje gemaakt over een rebranding shoot die ze had georganiseerd voor zichzelf. Dit betekent dat ze een stylist, modeontwerpers, fotografen etcetera inhuurt, om een week lang in Los Angeles foto’s te maken van de Next Level Kat.
De persoon die ze wil worden.
In geld termen betekent dat zoiets als dat ze van drie ton per maand een miljoen per maand wil gaan verdienen, maar zij begint altijd met mindset, identity, who do you wanna be.
Oké. Dat wist ze dus.
Samen met een super serieuze re-branding guy, nam ze haar hele look onder de loep. En hij zou ook een korte documentaire maken over die dagen in LA. Hij had twee jaar geleden ook een langere documentaire gemaakt over haar, waarbij hij haar een dag lang gevolgd had, maar hij waarschuwde dat ze nu veel gestructureerder en preciezer te werk zouden gaan. Niet meer zomaar erop los schieten.
“Let’s make it more targeted. Like a scalpel.”
Vertelt hij in dit filmpje.
En Kat knikt heel serieus en gedwee. Ik zag sowieso een vrij toned-down Kat. Ze had een lichtgrijze sweater aan, terwijl ze niet zelden haar lifestreams doet in een paarse of oranje bikini, en dan halverwege een handdoek tussen haar benen legt:
“I feel I need to cover this up.”
Dus dat ze überhaupt helemaal aangekleed was, én haar haar netjes geföhnd én naturelle make-up? Dat was al een Kat die ik nog nooit gezien had.
En ze zei ook nog lief ja en amen.
Tot ze ineens weer haar normale zelf is en je ziet hoe ze haar rebranding coach vertelt wat er gebeurt als je een blogpost hebt geschreven, die echt recht uit je hart komt.
Ik zat op het puntje van mijn stoel!
Want ik wist wat ze ging zeggen. Tenminste, ik wist wat ze normaal zou zeggen. Maar ik kon me niet voorstellen dat de nieuwe Kat dat mocht. En als ze dat wel zou doen, zou rebranding guy het niet gebruiken voor t filmpje.
Dan zou het een slip-of-the-tongue van “old Kat” zijn.
Dus ik was benieuwd wat ze ging zeggen.
“If you’ve written a blogpost or created content completely from the heart, then what happens after that is essentially a spiritual poop. It’s a complete emptying of everything that’s inside of you.”
De rebranding guy probeert het met een uitgestreken gezicht te begrijpen, maar Katrina had het gevoel dat hij het te ingewikkeld maakte.
“It’s NOT an analogy! It’s actual poo!”
Dat was mijn teken om ook weer makkelijker worden, en erom te lachen. En gisteren tussen de lessen door, zei ik tegen een cursist die altijd nog even naar de wc gaat, dat zij eerst moest gaan want dat ik ook nog moest.
Ze maakte niet direct aanstalten en ik benadrukte:
“En ik moet een grote boodschap, dus jij moest eerst.”
Want als praten over poep zelfs bij de nieuwe next level million-dollar-a-month Katrina Ruth hoort?
Dan hoort het ook bij mij.

~ZegmaarLauren

Abonneer je op dit (rechter kolom) om Zeg maar Lauren columns per email te ontvangen. Ik kan niet beloven dat ze allemaal een grote boodschap hebben! ;) 

Ik post iedere dag een quote + blogpost van Katrina Ruth op Twitter en Facebook

ps: ik heb net mijn eerste online yoga programma geopend. Check onder de video.

nieuw: Daily M private online yoga voor de Maja de Bij generatie

klik op de foto voor de playlist van vandaag; alle Madonna songs over tijd

Ik heb een beetje een obsessie.
Of, zoals ik dat inmiddels schrijf als ik iets meen; OBSESSIE.
Namelijk met dingen dagelijks doen. En dan bedoel ik niet dingen als water drinken, want dat doe ik nauwelijks, en by the way ik leef nog steeds.
Ik bedoel niet mijn huis opruimen, mijn bullet journal bijhouden, zelfs niet dagelijks iets sociaals doen.
Ik bedoel dagelijks de big things doen. Purpose work. De activiteiten die me zo diep vervullen, dat het me geen biet meer uitmaakt dat mijn woonkamer eruit ziet alsof ik belaagd ben door een roedel overactieve border collies.
Of tot drie uur in mijn roze ochtendjas achter mijn sta bureau sta.
Dat doet er allemaal niet toe want ik heb zo’n blij knisperend vuurtje in me, dat de buitenkant er misschien wat rommelig uitziet.
Maar ik wel een rozig tevreden gezichtje heb.
Ik heb twee dingen die ik dagelijks doe:
Mindset werk, met een dagelijks blog van een coach die ik volg.
En schrijven.
Dit laatste probeer ik altijd heel hard niet te doen. Of om me dan tenminste  aan te kleden en te douchen voor ik begin. Maar dat lukt allemaal vaker niet dan wel. En als ik dan een blog post heb geschreven (voor mijn yogastudio of onder mijn pseudoniem), of een column heb geschreven op Facebook over mijn Madonna playlist?
Dan weet ik:
De zooi maakt niets uit, want alles wat ik NIET doe kan gemist worden. Ik heb geen kinderen, dus het is niet zo dat er ergens een vierjarige huilend op een schoolplein staat hè. En mijn katjes zijn helaas overleden, en ik zit hoogstwaarschijnlijk in een poes-vrije episode in mijn leven, tot lente 2019.
Ik geef mijn yogalessen en ik schrijf naar behoefte.
That’s it.
Eind goed, al goed, lijkt het. Maar er schortte nog iets. Mijn lieve en inmiddels vrij volle lijf kreeg namelijk al jaren te weinig yoga. Of misschien kreeg het net wél genoeg, met de lessen die ik geef. Want ik had afgezien van wat reserve kilo’s nergens last van.
Maar ik had weinig zin te wachten tot ik de rekening gepresenteerd kreeg voor al die jaren dat ik soms acht uur per dag achter een bureau zat en mijn beweging tot het absolute minimum had wegbezuinigd.
Dus, wilde ik weer non-negotiable, dagelijks yoga doen.
Daarom heb ik sinds vorige week een online programma Daily M.
Ik heb de website nog niet aangepast, maar je krijgt Daily M gratis bij je Harry Potter programma in de yogastudio.
Maar ik heb net besloten dat ik Daily M ook als los online programma aanbied. 
Je krijgt van mij een pagina waar je iedere dag een nieuwe video vindt.
De videolessen, van tussen de 15-30 minuten, zijn Nederlandstalig en ingedeeld met namen van Harry Potter.

Je kunt de lesbundel Daily M – FULL Creative Flow op drie manieren doen;

1. Je kunt iedere dag één video doen (6 per week).

2.  Je beperken tot de maan yoga/ ontspanningsyoga; Hufflepuff
Of alle hatha yoga doen; Gryffindor + Hufflepuff
Of alleen de poweryoga sequences: Ravenclaw
Iedere video eindigt met een ontspanning.

3. Of video’s combineren;
Eerst een Ravenclaw of Gryffindor en dan een Hufflepuff.
Of meerdere Hufflepuffs.

Sinds ik het programma ben begonnen is er rust in de tent. Want mijn inactiviteit, het enige aspect van mijn leven waarvan ik dacht;
“Ai! Dit gaat me nog eens lelijk in de kont bijten!”
Is nu “covered”.
Yoga is nu weer dagelijks onderdeel van mijn leven.
Zodat deze 45 jarige, wat ook wel de Maja de Bij generatie wordt genoemd, nog jaren mee kan.

Wil je jouw lieve lichaam, dat je al zolang op deze aarde heeft gediend, ook belonen met een half-way Reboot? Dan is deze eerste module van Daily M iets voor jou.

Daily M 
private online yoga voor de Maja de Bij generatie
module: FULL Creative Flow
maart t/m juni 2018
Je module blijft tot 1 september 2018 online/ open voor gebruik.

FULL Creative Flow
self-study module   € 97                  
      

Je twee cursussen; Feel the Flow (maart, april) en Creativity is Free (mei, juni), in dagelijkse video’s. ( 80 video’s totaal)

Je kunt natuurlijk altijd meedoen, en alternatieven gebruiken.
Maar als je een echte yoga uitzet wilt aanschaffen denk dan aan; 
– een stroeve yogamat,
– 2 yogablokken (soms voor een habbekrats te koop bij Flying Tiger)
– een zacht/indeukbaar of niet te hoog meditatiekussen
– en een deken voor je ontspanning. 

full membership €  200 
inclusief email interactie, suggesties, minimaal één video die jij mag “bestellen” (onderwerp aandragen) + lidmaatschap besloten Facebookgroep

Ik bied Daily M – Feel the Flow aan als online programma, in filmpjes van maximaal een half uur. Je kunt hier een voorbeeld filmpje zien,
Daily M – Ravenclaw/ Gryffindor Feel the Flow 2 ( 22 minuten)
Ravenclaw zijn de poweryoga filmpjes
en Gryffindor de hatha yoga filmpjes.
Dus dit is een introductiefilmpje van de houdingen, voor zowel poweryoga als hatha yoga cursisten.

Om je in te schrijven voor Daily M – FULL Creative Flow stuur je een mailtje naar;
Suzanne s_beenackers@hotmail.com
Maak je cursusgeld
self-study module    € 97
of
full membership      € 200
voor FULL Creative Flow over naar:
NL17 TRIO 0254 7260 97 t.n.v. M Yoga
–>>> algemene voorwaarden:
Geen geld retour. Je kunt de voorbeeld video hierboven bekijken of het je bevalt. Je programma blijft na afloop nog online tot 1 september 2018 <<<–
Je krijgt toegang tot de video’s zodra de betaling binnen is.

Ik heb FULL Creative Flow voor je klaargezet, op de site van mijn private yoga.

~Suzanne
M Yoga Nijmegen

de blogpost “Daily M private online yoga voor de Maja de Bij generatie” verscheen gisteren op M Yoga Nijmegen.
Abonneer je daar om columns over yoga te ontvangen.

Ik heb de website nog niet aangepast, maar je krijgt Daily M – FULL Creative Flow gratis bij je inschrijving voor het Harry Potterjaar in Nijmegen.

M Yoga Facebook
M Yoga Twitter

 

50 Shades of Hell bij Ladies Night

Laat ik voor ik van wal steek en het hele idee van een Ladies Night met de grond gelijk maak, eerst even stilstaan bij het feit dat ik deze blogpost niet mocht schrijven van mezelf.
Niet voordat het theater X te Y, wat ik dan uiteraard wel met naam en toenaam zou outen, negatief had gereageerd op mijn verzoek om restitutie.
Verzuimd had te reageren op mijn handgeschreven melding, of op de later verstuurde email.
Of als de bioscoop op enige andere wijze had nagelaten mij ruimhartig tegemoet te komen en de gore nasmaak die hun hell night zelfs na vijftien minuten al had achtergelaten, gul weg te spoelen met anything van het wijntje dat ik van ze tegoed had – en dan nu graag in een glas – tot een leuke fles champagne, om aan te geven dat ze heus wel wisten wat cachet was maar dat ze hun niveau van die avond op het wanstaltige cinematografische niveau van hun voorstelling hadden aangepast.
Op 50 Shades Freed.
En dat ze helaas, het slachtoffer waren van een DDoS aanval en dat er daarom geen uitleg op hun site stond over de Ladies Night.
Dat het ging om een voorstelling waar je om totaal onduidelijke redenen meer voor betaalde, om een tas vol onbruikbare zooi op je stoel te vinden, constant ongevraagd op foto’s te staan die door het personeel voor social media doeleinden werden gemaakt, en waar ruim de tijd voor werd genomen wat misschien verklaarde waarom er tien minuten na aanvang nog geen enkele aanstalten werd gemaakt te beginnen.
Normaal stond dat op de site.
Ladies Night; meer betalen, jezelf een weg banen door een halve huishoudbeurs aan stands waarvan de eerste I KID YOU NOT Tupperware is. Heel lang in de rij staan voor je wijn. Die in plastic krijgen. Ook bij navraag geen glas krijgen.
Ook als je wijst op alle mensen die met ECHTE glazen champagne lopen nog steeds geen glas krijgen, en op je stoel een berg met zooi vinden.
DAT, dames en heren, is Ladies Night!
Wat ontzettend vervelend voor u, dat u dat niet van tevoren had kunnen lezen en er daardoor abusievelijk van uit bent gegaan dat het hier een voorstelling betrof zoals de zeven keer dat u bij ons naar Star Wars 8 bent geweest in precies hetzelfde theater.
Waar u een vaste prijs betaalde, met een beetje extra voor 3D.
Maar niet eens voor uw 3D bril want die nam u altijd zelf mee.
Waar u de wijn altijd in een glas kreeg, onze voorstelling op tijd begon, u geen hindernisbaan aan stands en opdringerige verkopers hoefde te ontlopen en u op uw zitplaats geen grote tas aantrof met commerciële rommel. Wij zijn het helemaal met u eens dat het rommel was, want onze enige eis was dat een bedrijf ons moest betalen om het product erin te krijgen.
We hadden er nog hondenpoep ingedaan als dat wat had geschoven.
Ha ha ha, nou daar zult u toch wel blij om zijn!
Dat er geen hondenpoep in zat!
Ha ha ha, nou een gebbetje moet toch kunnen mevrouw, kom kom.
Maar u krijgt van ons dat kaartje terug hoor.
En sorry nog hè.
Houdt u daar trouwens van? Van zweepjes? Lekker *maakt obscene gebaren*
Nee joh, dat zijn mijn zaken ook niet joh.
Geintje.
(…)
(…)
Die laatste alinea dat was dichterlijke vrijheid, want ik heb geen enkele negatieve ervaring met het personeel van de bioscoop. Sterker nog, er werkt een hele attente frisse jongen. Voor hij me mijn zitplaats wees vroeg hij;
“Goedenavond! U gaat niet naar Star Wars dit keer?”
“Nee,” antwoordde ik. “En daar heb ik nu al spijt van.”
Tien minuten later vertrok ik in mijn walk of shame, weer langs hetzelfde gangpad, nog voor de voorstelling begonnen was. Ik liet mijn plastic wijn en mijn bioscoopkaartje met verzoek om restitutie achter bij de balie. En ik nam me voor om nooit meer naar Ladies Night te gaan.
Om mijn frustratie af te reageren Twitterde ik 90 minuten, waarbij ik me openlijk af vroeg of ik een sexist was omdat ik had getwitterd;
“Ladies Night is hell. I’m never setting foot there again. Not even if Adam Driver would give free head to every woman in there.”
Dit leidde tot verwarring.
Ik vond het seksistisch om zoiets over Adam Driver te zeggen, de hoofdrolspeler uit Star Wars. Maar mensen dachten dat ik t misschien seksistisch vond om zo denigrerend over Ladies Night te spreken.
No.
Ik meen ieder woord.
En na deze blogpost besef ik dat er voor Ladies Night echt een speciale plek in de hel is. Naast de Tupperware stand.

~zegmaarLauren

Abonneer je op dit blog over boeken en films
Volg LSHarteveld op Twitter en LS Harteveld op Facebook
Ik schrijf hele lieve columns op mijn yogasite

Johan Fretz is The Last Jedi

“Dark rises and light to meet it.” 
Supreme Leader Snoke

De legendarische Luke Skywalker is eindelijk getraceerd, op het eiland Ohch-to waar hij jaren geleden terecht kwam. Hij verdween omdat hij na zijn empathische overwinning op het kwaad zwaar had geblunderd en daardoor zeker wist dat hij, en de Jedi, de wereld meer kwaad dan goed deden.
“It is time for the Jedi to end.”
Hij ging op zoek naar zijn wortels, de eerste Jedi tempel; een religie die duizend generaties terug op Ohch-to haar oorsprong bleek te hebben. Het tempel complex bestaat uit drie delen; een mozaïek op de vloer, een gat onder de grond en een walk-in holle boom met de oude boeken van de eerste Jedi.

Aspirant Jedi Rey biedt Luke het lichtzwaard aan.

Aspirant Jedi Rey is degene die hem heeft gevonden en ze legt Luke Skywalker haarfijn uit dat alleen hij, de laatste Jedi Master, de wereld nog kan redden. De oorlog is de laatste fase ingegaan. Het zal niet lang meer duren voor The First Order alles in handen heeft.
Maar Luke wil er niks van weten.
Hij gooit het lichtzwaard dat Rey hem aanbiedt in de openingsscène achteloos over zijn schouder, en vertelt haar dat hij niet naar de andere kant van het Universum is gereisd om ooit nog terug te komen. Bovendien confronteert hij haar genadeloos met de onmogelijkheid van de opdracht.
Luke Skywalker tegen Rey;
“You think I’m gonna walk out with a laser sword and take down the whole First Order?”

Mozaïek uit de eerste Jedi tempel; de Prime Jedi. Hij (of zij) is niet alleen maar óf goed óf kwaad, zoals de Jedi en de Sith. Maar de belichaming van licht en duister in één.

Het is tijd voor de Jedi om uit te sterven.
“I came to this island to die,” zegt hij dan ook.

Ik zou kunnen zeggen “spoilers ahead voor The Last Jedi” maar als je nu nog niet geweest bent dan acht ik de kans klein dat je überhaupt nog gaat. Sterker nog, waarschijnlijk heb je net als ik juist spoilers nodig. Want het was na uren spoiler reviews op YouTube dat ik op stel en sprong, met de hoogste spoed, alleen, op een vrijdagavond dat ik doodmoe was, naar deze film ging.
Maar vooruit; spoilers ahead.
Dus.
Hoe denk je dat na het lezen van die eerste alinea’s, en given the laws of film making die Rian Johnson erg goed beheerst, de film afloopt? Kan dat überhaupt anders zijn dan dat Luke Skywalker in zijn eentje met zijn light saber (dat hij het kinderachtige laser sword gebruikte was ook een leuke touch) de hele First Order verslaat?
Nee.
Natuurlijk niet.
Een film heeft hoop en helden nodig. Mannen die er in de kracht van hun leven van overtuigd raken dat de wereld beter af is als ze in their little corner of the world blijven zitten, dienen alleen als inspiratie. Dat ongeacht hoe erg je aan jezelf twijfelt, en ondanks alles wat je fout hebt gedaan, het nooit te laat is om het goede te doen.

Kylo Ren zet zijn helm af en pronkt met zijn prinsenhaar. (The Force Awakens, deel 7)

Star Wars heeft een Christelijke achtergrond. Het Hope en Redemption thema ligt er metersdik bovenop. Dit is de voornaamste reden dat ik denk dat er nog steeds een kans is dat “hot mess” slechterik Kylo Ren zijn onvermijdelijke verlossing wellicht toch met de dood moet bekopen. Ondanks het feit dat de Star Wars franchise inmiddels van Disney is en ook J.J.Abrams het sprookjesachtige van de nieuwe trilogie benadrukt.
Dus laten we hopen dat het Christendom het moet afleggen tegen Disney, en dat we het mierzoete einde krijgen;
het meisje van eenvoudige komaf Rey en de voormalige dark prince Kylo Ren – als personificatie van het goede en het kwade dat in iedereen zit – heersen samen in harmonie over het universum.
*pakt roze zakdoekje en veegt een traantje weg*

Ik heb me sinds die eerste viewing van The Last Jedi dan ook voornamelijk bezig gehouden met de Rey en Kylo Ren romance, kortweg “reylo” genoemd. Maar ik heb van de andere verhaallijnen ook wel iets meegekregen.
Dat gebeurt vanzelf na vijf keer kijken.
Dus toen ik ineens naar de boekpresentatie van “Onder de paramariboom” van Johan Fretz kon, zat ik daar met een hele andere blik.
Maar dit kwam niet alleen door The Last Jedi.
ik zit een hele andere levensfase.
Een week geleden heb ik namelijk afscheid genomen van mijn katje Max .
Ik ben geen alleenstaande kattenmoeder meer en kan de stad uit zonder dat ik een babysit hoef te regelen die Maxje tussendoor zijn acht uur gegaarde kip geeft.
De boekpresentatie van Johan Fretz was mijn eerste uitje in maanden, en ik zag het als iets dat ik op therapeutische basis deed. Ik wil niet zeggen dat ik mensenschuw ben, maar ik ben mensenschuw.
En helemaal in literair Amsterdam en al die mensen van Twitter die ik heus wel herkende but… just couldn’t bring myself to say hello.
Ik was er nog niet aan toe.
Want mijn eigen schrijverschap, of eigenlijk mijn hele identiteit, was de afgelopen jaren in een heel veilig hoekje geparkeerd. Ik zorgde voor Max dus ik ging toch nergens heen. Mijn boeken, mijn diertje en ik; we zaten op ons eigen eiland Ohch-to. En sinds zeven dagen hoorde ik daar niet meer.
Maar waar ik naartoe wilde wist ik niet.
En nu was ik om te beginnen maar eens naar “iets met Johan Fretz” gegaan want dat was wat ik deed voor ik me had opgesloten.

Al vijf jaar kijk ik naar Johan op een manier waarop niemand dit doet. Hijzelf al helemaal niet. En dit is ook iets waar hij niks van moet weten, dus meestal hou ik mijn mond erover.
The thing is; I know Johan.
En niet zoals alle anderen hem kennen. Niet als vriend, schrijver, columnist, theatermaker, opiniemaker. En dat laatste mogen we nooit meer zeggen. Ik ken hem als de fictieve politicus, uit zijn fictieve boek Fretz 2025 waarin hij in 2025 premier van Nederland wordt. Hij. Een theatermaker die in de toekomst zogenaamd bij De Wereld Draait Door zit als bijna veertiger, en wordt uitgedaagd de politiek in te gaan als hij het allemaal toch zo goed weet. Om eindelijk te doen waar hij al jaren tegenaan schurkt.
En hij doet het, en hij wordt premier van Nederland. Einde.
Behalve dan dat er iets onverwachts gebeurde.
Mensen vertrouwden Johan. Ze luisterden graag naar Johan. Oren en harten die jarenlang waren gegeseld door veel te harde politieke debatten smolten, en t volk pakte zijn roze zakdoekje, pinkte een traantje weg en dacht;
“Ja. Hij is het. Hij is onze verlosser.”
En Johan kwam in programma’s als er politiek was, hij schreef spitse columns, kwam in een identiteitscrisis, kreeg een hekel aan zichzelf, twijfelde, walgde van zijn eigen politieke aspiraties en hij riep:
“Stop! Zo ben ik niet! Ik ben een theatermaker en ik wil lieve verbindende columns schrijven. Ik ben geen politicus, het was fictie.”
En omdat we allemaal heel veel van Johan hielden en graag iets terug wilden doen, lieten we hem gaan.

Johan ging op zoek naar zijn roots, naar het land van zijn moeder. Daar ontdekte hij hoe hij begonnen is, en hij vond er de oude manuscripten van zijn opa.
The ancient Jedi texts.
Zijn moeder nam hem mee naar de grote boom, achterin de tuin van haar voormalige ouderlijk huis. Ze liet Johan een gat graven, diep in de grond, en daarin legde ze zijn navelstreng. Nu was hij geworteld in Suriname.

In een klein en vredig koninkrijk, hier niet zover vandaan, roert het kwaad zich. Een machtige prins is opgestaan;  Een rijzige gestalte met adellijke trekken. De Dark Prince twijfelt niet aan zijn recht op absolute macht en niet aan zijn morele gelijk. Sommigen zien in hem de antichrist, maar hele volksstammen zullen op hem stemmen.
Hij zal het land in volledige duisternis onderdompelen.
Rey vraagt Luke Skywalker te hulp te schieten. Opnieuw weigert hij.
“Dan ga ik wel naar hem,” zegt ze.
Ze denkt dat ze de Dark Prince kan redden, maar Luke wil dit absoluut niet hebben.
En dan biedt ze Luke nog één keer het lichtzwaard aan, dat nog van zijn opa is geweest.
Het is nacht, stromende regen, ze perst haar lippen samen, vurig hopend dat hij het nu wel aanneemt. Maar hij blijft stil.
Ze schudt haar hoofd.
“Then he is our last hope.”

Het nieuwe boek van Johan Fretz – “Onder de paramariboom” – ligt vanaf vandaag bij alle boekhandels en dit is de speellijst van zijn voorstelling De Zachtmoedige Radicaal.

wil je meer?
lees het vervolg op mijn yogablog
De 3 levenslessen van The Last Jedi

Volg LSHarteveld op Twitter en LS Harteveld op Facebook
of abonneer je op dit blog over boeken en films

DTxQ9wCX4AEYMWK
“You think I’m gonna walk out with a laser sword and take down the whole First Order?”

 

 

Wonderkip maken voor je zieke kat { en supersoep voor jezelf }

Vandaag kreeg ik zoveel lieve reacties op Twitter en Facebook toen ik vroeg of iemand misschien wist waar er in Nijmegen een supermarkt open was, dat ik graag iets terug wil doen!
Daarom dit recept voor kip voor je kat.
Max heeft al een jaar medicijnen* tegen een parasiet (Giardia), die hun werkzaamheid langzaam leken te verliezen.
Een paar weken geleden was hij zo mager en at hij zo slecht dat ik niet wist of hij het nieuwe jaar zou halen. En nu gaat het heel goed met hem.
Hij is zelfs al een week medicijnvrij.
Kip wordt door alle dierenartsen voorgeschreven bij diarree, maar dan gaat het om kipfilet die even gekookt is. Het recept dat ik je ga geven is langzaam gegaarde kip die roze blijft. Net als eend zeg maar.
Veel sappiger.
Bovendien is het door het vet en de gelatine veel voedzamer dan kipfilet.
De soep die er vanaf komt is goud voor je tanden en je botten, dus je eigen gezondheid profiteert mee.
Bij deze het recept voor hele lekkere kip voor je kat die niet wil eten, en/of diarree heeft. Max eet ongeveer 1 kippenpoot per dag, ik maak ze per twee. Je kunt t ook met drumsticks doen, of desnoods kippenvleugels maar daar zit minder vlees aan.
Kippenpoten is veruit de mooiste combinatie van handig vlees dat weinig werk is, en voedzaamheid. Een andere optie zou zijn een hele kip in de pan doen, maar dat heb ik nog nooit gedaan.

LAngzaam gegaarde Kip voor de kat & soep voor mensen

Koop twee kippenbouten, zo zwaar mogelijk. Met een beetje geluk zit je op de 700 gram. Leg ze in een grote pan, en vul met water tot ongeveer vier centimeter boven de kip. Een beetje zout erbij (niet teveel, ivm de kat) en een scheutje azijn (ook weer niet teveel ivm kat).
Op de grootste pit op laag vuur opzetten en zes-acht uur laten staan.
De kip eruit hengelen met een schuimspaan, in een zeef of vergiet leggen en afspoelen onder de kraan. Zo spoel je zout eraf, en het vlees koelt af zodat je het sneller kunt geven.
Leg wat filet (zonder vel of botten) op een bordje. Snijd in hele kleine stukjes. Dit heeft ook als functie evt botjes te ontdekken. Als je er niet vies van bent kun je t allerbeste het vlees eerst voelen met je vingers, dan weet je zeker dat je dunne botjes niet per ongeluk doorsnijdt, of over het hoofd ziet.
Bordje met kip aan beestje geven.
Kip opbergen in bewaardoos.
Soep afzeven en in potjes of grote pot bewaren in de koelkast.

Hieronder nog een paragraaf alleen voor katteneigenaren die op dit moment hun kat moeten dwangvoeren of medicijnen moet geven. Ik heb daar inmiddels heel veel ervaring mee, dus die deel ik met je.

Max en ik hebben hele fijne kerstdagen, en bedanken iedereen voor de lieve reacties! Uiteindelijk bleek in Nijmegen echt alleen de AH to go open, en de dichtst bijzijnde normale supermarkt in Lent te zitten.
Maar ik ben blij dat ik t toch gevraagd heb, want nu heb ik nieuwe mensen leren kennen, of de liefste kant gezien van mensen die ik al kende!

~ZegmaarLauren

volg LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

Ik concentreer me op Max, en de yogastudio, en schrijf hier niet zoveel.
Maar je kunt mijn columns voor de yogastudio volgen op M Yoga.

Aanvullend eten & dwangvoeren/ medicijnen geven

Echt kattenvoer is beter voor katten onder meer omdat er taurine aan is toegevoegd. Je kunt hem tijdelijk op alleen kip zetten, bijvoorbeeld als hij een buikgriepje heeft, maar zeker als het voor langere tijd is, is het beter dat ze ook gewoon eten blijven eten.
Een kattenvoer dat bijna alle katten erg lekker vinden is Gourmet Gold mousse. Dit kan ook opgelost worden tot een soort papje, en gedwangvoerd met medicijnen erin. Je hebt hiervoor spuitjes nodig die je vaak gratis krijgt bij de dierenarts.
Als je ze vaak nodig hebt raad ik aan een doos van 100 te kopen. Die kost tien euro en dan kun je tenminste vooruit
De zwakke plek van de spuitjes zijn de rubber zuignappen; deze gaan vaak erg stroef, al na 1 keer gebruik. Was de spuitjes af, en doe direct daarna de zuigers terug. Zo behouden ze hun vorm. Voor je ze gebruikt om eten op te zuigen, haal je de zuigers eruit, en haal je de randen langs roomboter.
Zo gaan de spuitjes langer mee.
Je kunt in het papje medicijnen, Nutrigel of probiotica oplossen.
Te stroeve zuigers maken doseren erg lastig, zorg dus dat je vlak voor gebruik
“test” of de zuiger niet vast zit. Met name bij antibiotica (dat blijkbaar uitzet) is dit vaak het geval. Haal de zuiger dan een keer op en neer voor je begint met dwangvoeren.
Ik maak t dwangvoeren altijd zo gezellig mogelijk.
Als er medicijnen inzitten, dan doe ik die maar in 1 spuitje (opgelost in 6 ml).
Het tweede spuitje (10 ml) is dan neutraal/ lekker.
Ik ga op de bank zitten en zet hem dan neer tussen mijn benen, met zijn rug naar me toe, en een capeje om van een handdoek. Onze doktersassistente noemt dat de burrito methode.
Dan spuit ik het voer in kleine beetjes in zijn mondje, vanaf de mondhoek/ zijkant, zodat het niet direct in zijn keel komt. Ik geef hem genoeg tijd om alles weg te slikken.
Door de handdoek blijft zijn borsthaar schoon, en kan ik makkelijk zijn mond afvegen tussendoor.

* Max heeft al een jaar medicijnen
Op mijn verzoek wordt Max’s Giardia na eerdere mislukte kuren in 2016, niet meer behandeld voor genezing van Giardia, maar alleen op het onder controle houden van de klachten. Dit is een hele goede keus geweest – één die ik absoluut kan aanraden.
Mede omdat Max erg oud is, en hij een andere onheilspellende diagnose had.
Maar zo goed als t nu gaat op de kip is dus ongelofelijk.
Als zijn buik weer gaat rommelen, of hij zou weer diarree krijgen, moet ik uiteraard weer met medicijnen gaan beginnen, maar voor nu laat ik het zo.

 

Soep voor Max

links Max zonder kip. Rechts Max met kip.

“Mama, wat is dat?”

“Dat is kip uit de soep.”

“Gooi je die weg?”

“Ja, t zijn vleugeltjes.
Daar zit haast geen vlees aan.”

“Ik wil die wel.”

“Jij lust geen kip. Je vond Willem’s kip ook nooit lekker. Weet je dat nog?
Dat Willem op t laatst altijd gekookte kip kreeg?”

“Die was heel droog. Ik wil deest.”

“Het is “de-ze”. Nou, zal mama het dan maar schoonmaken voor jou?
Je wil al uren niks. Ik ben al lang blij als je eet.”

“Ja, ik wil deest.”

(Vrouw van middelbare leeftijd haalt ieder denkbaar hard of onregelmatig stukje uit de kip, en maakt een schaaltje snippers. )

(poesje tikt hele schaaltje naar binnen, en eet dan ook van een andere schaaltje zachtvoer dat hij had gekregen maar eerst niet naar omkeek)

(vrouw vult schoteltje aan met nieuwe kipsnippers)

(poesje tikt alles naar binnen)

“Vond je het lekker?”

“OMG mama dit is echt keilekker! Ik wil alleen nog maar dit!”

“Dat wordt lastig. Deze heeft acht uur gekookt.
Ik maak eigenlijk maar één keer in de week soep.”

“ALLEEN MAAR DIT MAMA”

(vrouw gaat met code rood naar buiten om kippenbouten te kopen zodat poesje zo snel mogelijk nieuwe, malse, acht uur gegaarde kip heeft)

Lieve lezer,

Zoals je misschien tussen de regels door hebt gelezen, gaat het niet zo goed met Max.
Hij heeft weer een terugval met eten, en is al zo dun, dat het nu echt wel heel eng is iedere keer als hij niet eet. Gelukkig Raspoetint hij zichzelf er iedere keer weer bovenop, maar desalniettemin maak ik me zorgen en weet ik niet hoeveel, en of, ik de komende weken zal schrijven voor LS Harteveld.

Je kunt mijn columns voor de yogastudio volgen op M Yoga.

Mango

Je kunt Mango, waarin Max en Willem geadopteerd worden, kopen als los boek (€15)
of in het verzameld werk Het Boek Benjamin* (€45)
Beide boeken zijn op voorraad bij de Feeks in Nijmegen
En daar ook online te bestellen.

Als je yogales bij me volgt kun je ook bij mij bestellen, dan neem ik het mee naar de les.

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog (zoek de “volg dit blog button” ergens op deze pagina)
volg LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

*) HET BOEK BENJAMIN

Het Boek Benjamin, mijn verzamelde werk waar dus ook heel veel over Max instaat, bevat;
de Nederlandstalige boeken
1. Mango
2. 22 erotische verhalen
3. en de Candystop.
En de Engelstalige dagboeken
4. Dutch American Diary,
5. LS Diary,
6. Bedtime Stories,
7. Mirage en
8. Big (diaries and erotica).

Het Boek Benjamin, verzameld werk € 45 is op voorraad bij bij de Feeks,
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.

3 redenen om vrijdag 1 december in Nijmegen (or any other time) naar Johan Fretz te gaan

door LS Harteveld

Voor we beginnen!
Want als je hier gevoelig voor bent, dan zijn we in één regel klaar; Bekijk de foto hiernaast.
Of hierboven, afhankelijk van je browser.
Het is een bruine man met Westerse trekken, hij is hier eind twintig, tafelheer bij DWDD, en hij heeft een blauw vest aan.
Gevonden?
Koop dan hier kaarten voor Johan Fretz’ solovoorstelling de Zachtmoedige Radicaal, aanstaande vrijdag in Nijmegen.
Of bekijk hier zijn speellijst.
Heb je meer redenen nodig? Lees dan door.

3. Niet natgespoten met pudding

Ik weet niet of Waardenberg en de Jong ermee begonnen zijn, maar ik associeer het woord Theatermaker met het reële risico dat de brandslang op het publiek wordt gezet; een perfectly well-behaved betalende bezoeker voor lul wordt gezet (bij voorkeur na hem of haar eerst het podium op te lokken); of iemand die op een hele vieze manier iets eet.
En in t ergste geval een combinatie van al die elementen.
Naar een cabaretier slash theatermaker slash stand-up comedian gaan die je niet kent, is als in een ongecontroleerde kermisattractie stappen;
een deel van het avontuur is simpelweg dat je het hebt overleefd.
Nou al die dingen? Die doet Johan niet.
Vroeger al niet, toen hij een duo vormde met Marcel Harteveld. Geen familie van mij, want Harteveld is alleen mijn schrijversnaam. Ik wilde al zo heten vanaf dat ik kind was maar wilde niet trouwen met de jongetjes die Harteveld heetten. Dit was trouwens voor ik Marcel kende, maar dat kon ook niet want die was nog niet geboren.
Anyway- vroeger was Johan dus een duo.
En toen was hij ook al de lieve van de twee.
Want de naam Harteveld blijkt toch gepaard te gaan met een zekere voorkeur voor het banale, daar weet ik alles van. Maar daar heb je bij Johan geen last van.
Hij gooit niet met pudding.
Hij praat met twee woorden.
En die ene keer dat hij me aansprak midden in de voorstelling zei hij “u” tegen me.
Johan is een man waar je mee thuis kan komen om hem aan je moeder voor te stellen, maar hij heeft al jaren gelukkige verkering dus dat doet ie niet.
Al met al kun je gerust naar zijn voorstelling zonder #metoo in any way shape or form.
Ook geen gewenste.

2. Eigenzinnig schrijver

Johan Fretz is naast theatermaker ook schrijver. Dat begon met een pamflet dat hij voor een protestmars schreef, tegen bezuinigingen in de culturele sector.
En daarna verkreeg hij bekendheid met zijn boek Fretz 2025.
Het gaat over de verkiezingsnacht van 2025 waarin hij wel of niet wordt verkozen tot minister-president van Nederland. Fictie op basis van werkelijkheid. Want Johan en zijn vrienden “spelen” zichzelf. Maar dan ouder.
Het boek was goed geschreven, en hij kreeg dan ook een contract voor een tweede boek. Er verschenen voorstukjes, en soms las hij voor.
Toen kwam er een hele tijd niets.
Publicatie data werden gemist.
En ineens was Johan er weer!
Hij had zijn hele manuscript (en voorschot?) overboord gegooid, en zich helemaal op zijn Surinaamse roots gestort. In de spaarzame interviews die hij erover gaf vertelde hij dat hij zich eerst had laten verleiden een “echt” boek te schrijven.
Literair.
Met een hoofdpersoon die niet op de schrijver leek.
Etcetera.
Tot hij zich realiseerde: “Ik wil dit helemaal niet schrijven.”
Hij nam zijn moeder mee naar Suriname, er verschenen lieve filmpjes op Facebook, en columns in het Parool. En op 22 januari 2018 wordt zijn tweede roman Onder de Paramariboom gepresenteerd.
Iedere schrijver die ervan afziet een boek te schrijven zoals het hoort, of verwacht wordt? Iedere schrijver die de huid heeft verkocht voor de beer is geschoten, maar die nooit zijn ziel verkoopt?
Die schrijver steun ik!
En bij voorkeur door er blogposts over te schrijven zoals deze waarin ik alle regels breek over hoe een column of een theater recensie eruit moet zien.
Want verwachtingen zijn er om genegeerd te worden. En regels om te breken. Wat me brengt bij de nummer 1 reden om naar zijn eerste solo voorstelling te gaan.

1. De Zachtmoedige Radicaal

Wie de speech leest op de laatste pagina’s van Fretz 2025 weet het al; Johan Fretz is een politiek dier. Alleen geen soort waar we veel ervaring mee hebben.
Hij verzoent, verbroedert, beslecht.
Na Fretz 2025 heeft hij van zich laten horen in columns, die voor zijn doen achteraf te uitgesproken waren. Of te gevat probeerden te zijn.
Hij was te zien in tv programma’s als er ergens verkiezingen waren.
Maar ook daar wrong de krappe schoen van de politiek.
Het zoeken naar zijn vorm, al ingelijfd in de media, was een pijnlijk proces. Maar vooral, of misschien wel uitsluitend, voor Johan zelf.
Daar kwam hij later achter.
Want toen hij zijn pen en hart de vrije teugel gaf, zijn columns milder werden, zijn boek persoonlijker, en de theatervoorstelling werd teruggebracht tot de essentie van Johan, zonder de grappen van Marcel Harteveld?
Veranderde er niets.
Nog steeds lezen dezelfde lezers zijn columns, wilden dezelfde theaters hem boeken, werd hij door dezelfde televisieprogramma’s uitgenodigd en hielden dezelfde mensen hem.
De wereld had al die tijd al de ware Johan gezien;
Een zachtmoedige radicaal.

~zegmaarLauren

Koop hier kaarten voor Johan Fretz “De Zachtmoedige Radicaal” vrijdag 1 december in de Lindenberg in Nijmegen. Ik ben er ook, maar ik ben gratis.

klik op de foto voor de volledige speellijst

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog (zoek de “volg dit blog button” ergens op deze pagina)
volg LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

Of browse door dit blog naar de banalere stukken die ik normaal schrijf ;)

 

Expecto Patronum; mijn blijste herinnering in donkere tijden is Johan Fretz

Johan Fretz uit de tijd waar hij niet meer aan herinnerd wil worden (ik wel)

Het waren duistere tijden.
Ik voelde me al lichtelijk depressief voor t weekendje weg, maar de grimmige Middeleeuwse sfeer en de miezer, maakten Maastricht er niet beter op.
Mijn moeder was ook zwaarmoedig.
En de Heilige maagd Maria Sterre der Zee was er ook.
Ja, Maastricht was een goede plek om te contempleren over sterfelijkheid en boete.
Maar er was ook goed nieuws.
Ik was namelijk een boek aan het lezen. Dat doe ik bij voorkeur niet, want a) saai en b) ik heb wel wat beters te doen. Ik ben een creator, geen consumer. Iedere keer als ik hoor dat aspirant schrijvers wordt aangeraden veel te lezen dan denk ik:
“Iedere minuut dat je leest kun je niet schrijven hè!”
Het is bijna net zo stom als iemand die zin heeft in seks aan te raden over seks te lezen. Ik lees dus niet.
Het allerliefste schrijf ik, en daarna heb ik het allerliefste seks. Ik heb lang over die volgorde nagedacht, maar ik ben er nu vrij zeker van dat ze zo goed staan. Zonder seks zou ik doorschrijven, maar zonder te kunnen schrijven zou ik vermoedelijk nooit meer seks hebben.
Ik ben een soort vrouwelijke Arnon Grunberg; eerst schrijver, dan everything else.
Over Maastricht zou ik pas bij terugkomst schrijven (want ik ben die ene Nederlander zonder laptop) en ieder moment dat ik rust had werd ik besprongen door de erfzonde en Middeleeuwse hel en verdoemenis. Een boek lezen werd dus ineens heel aantrekkelijk.
Ik vertelde het goede nieuws aan mijn moeder.
Zij heeft hard haar best gedaan van mij een cultureel kind te maken, maar dit is helaas mislukt. Voor mijn zeventiende heb ik alle grote musea van Europa gezien (of nou ja, ik ben er doorheen gesleurd. De enige die meer “schilders met een M” kent dan ik, is mijn zusje) maar er is niks blijven hangen.
Ik ben cultural repellent.
Zelfs als we naar de film gaan, dan moet mama met mij naar de Vue bioscoop omdat in de Lux de kans veels te groot is dat ik niet blijf zitten.
Dus dat kindje uberhaupt een boek leest, dat is goed nieuws.
Ik vertelde dat ik Johan Fretz had gezien bij DWDD, en dat ik het zo n knappe man vond.
“Hij doet me denken aan Benjamin.”
Benjamin is mijn muze. Je kunt al mijn boeken naar hem herleiden en daarom heet mijn verzameld werk ook Het Boek Benjamin. Iedere knappe man met bruine huid en Westerse trekken loopt het risico dat ik van mijn barkruk donder at first sight.
Johan Fretz was een beetje een twijfelgeval geweest. Ten eerste zit ik er niet zo op te wachten weer aan mijn Benjamin obsessie herinnerd te worden, dus ik hou altijd een beetje afstand als ik een potentiele muze uit die categorie tegenkom.
Maar met Johan had ik na een vluchtige screening geconcludeerd dat de kust veilig was. Hij had zo n andere energie dan de mannen waar ik normaal op val.
Ik kon met een gerust hart televisie kijken.
Totdat hij een keer een groene hoodie aan had. In mijn hoofd ontstond een soort kortsluiting waardoor ik in één keer Benjamin zag. En toen was het te laat. Ik kon t niet meer terugdraaien.
Ik wilde ineens alles over hem weten, en zo kocht ik het boek.
Mijn moeder bekeek de foto op de achterkant en keek me aan met een blik van:
“Duh!”
Zij had echt geen vier afleveringen DWDD nodig om te zien dat Johan een knappe man was. Zij ziet altijd veel eerder dat een man mooi is. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat zij eerder betoverd wordt in t museum en ik zelfs nog gedachteloos zou staan te appen naast de David van Michelangelo.
Dus mijn moeder wist dat deze unieke situatie waarin ik zowaar een boek las, meer iets was wat aansloot bij mijn hobby 2) seks dan bij mijn hobby 1) schrijven
En dat t al helemaal niets met literatuur te maken had.
Maar desondanks was ze natuurlijk wel trots dat haar dochter tenminste oog had voor schoonheid, al was ik dan wat traag van begrip.
Het boek van Johan Fretz ontroerde me dieper dan welk kunstwerk dan ook en ik heb veel over hem geschreven. Dat begon in LS Diary, en daarna zat er in ieder boek wel een hoofdstuk dat over een optreden van hem ging.
Ik gaf Johan Fretz het alias “Rafael”.
Je vindt hieronder het enige Nederlandse stuk dat ik ooit over hem schreef.
Johan kijkt met gemengde gevoelens terug op zijn tijd bij DWDD. De roman speelde met het idee dat hij de politiek in zou gaan, en dit is voor zijn gevoel uit de hand gelopen. Hij werd te vaak om zijn mening gevraagd, alsof hij echt een politieke kleur en een partij programma had.
Al voordat hij schrijver werd, was hij theatermaker samen met Marcel Harteveld. Die in tegenstelling tot ik wel echt Harteveld heet.
Hoewel hij opmerkte dat we ondanks dat ik nep was, dezelfde rode wangen hadden. Ik ging vaak naar hun optredens, minimaal twee keer naar dezelfde voorstelling. Eén keer try-out en één keer de echte.
Ik ging voor Johan natuurlijk, maar ik ging Marcel in de loop van de tijd ook wel waarderen.
Het waren twee totaal verschillende types, en ze merkten dat ze ook door het publiek anders ontvangen werden. Johan’s verfijnde humor werd beter begrepen in het westen, en in de provincie had Marcel de lachers op zijn hand. Wat dat betreft heeft Johan wel wel een risico genomen, nu hij lachebekje Harteveld thuis heeft gelaten.
Zijn eerste solovoorstelling heet “De Zachtmoedige Radicaal.”
Die titel is niet alleen erg Johans, hij is ook erg Nijmeegs. 1 December treedt hij op in de Lindenberg. En ik hoop dat er veel mensen komen kijken, want als er nou ergens veel zachtmoedige radicalen wonen, dan is het wel hier.
En we kunnen op 1 december vieren dat we ook dit jaar die donkere novembermaand weer hebben overleefd.
Expecto Patronum.
Dat is de toverspreuk uit Harry Potter waarmee je de donkerste dreiging verdrijft met je blijste herinnering. Ik ga er weer één maken vrijdag.

~zegmaarLauren

Koop hier kaarten voor Johan Fretz 1 december in de Lindenberg in Nijmegen. Ik ben er ook, maar ik ben gratis.

Het stuk hieronder is één van mijn vele Allerblijste Herinneringen aan Johan Fretz. Rafael is Johan Fretz, Marcel Harteveld is Bob.

uit: De Candystop (2013)

klik op de foto voor de volledige speellijst

Ik herkende hem eerst niet.
Ik zat na de voorstelling tussen de rood en paarse velours kussens in een comfortabel diepe bank, Frank Sinatra zong New York, ik begon aan Pluk van de Petteflet en wierp een ongeduldige blik richting de bar. Een donkere man, zijn gezicht viel weg in het tegenlicht, kletste aan een sta-tafel met twee anderen. Ik keek drie keer. Staarde. Tuurde. En concludeerde dat ik a. onbeleefd was en b. niet iedere man voor Rafael moest aanzien. Ook hier gingen donkere mensen wel eens naar het theater. Dat was nog geen reden ze aan te gapen alsof de jaren vijftig waren teruggekeerd. Mijn wijn was op. Ik liet Pluk en mijn tas onbewaakt achter en zette er stevig de pas in richting bar. De donkere man kwam dichterbij. Het was hem wel.
“Hoi,” glimlachte Rafael.
“Ik kom zo ook bij jou.”
“Leuk!” antwoordde ik verrast.
Leuk, dat ik al een jaar verliefd ben op een man die ik blijkbaar niet eens herken tot hij zich frontaal in mijn blikveld gooit. Leuk, dat het godverdomme niet over gaat. Leuk, dat je een vriendin hebt waardoor het nooit iets was tussen ons. Nooit is. En ook nooit zal worden. Heel leuk.
Ik bestelde koffie.
De vriendin van Rafael kende ik sinds ik in mijn naïviteit op een feest op een vrije kruk naast een jonge blondine was gaan zitten. Rafael was ook uitgenodigd, en ik zat nog moed te verzamelen, vastbesloten mij aan hem voor te stellen (hier heb ik vorige keer over geblogd, en ga die lijdensweg niet herhalen), toen hij achter mij langs liep, en de blonde schouders naast me omarmde. Hij fluisterde wat in haar oor, neusde het giechelende oorschelpje. De roomblanke arm strengelde terug, de volle maat 38 draaide haar billen en de katachtige ogen, vrij van make-up, wierpen een lonkende blik op de warme mannenhand die over haar gespierde onderrug gleed.
Met andere woorden: mevrouw leek op mij.
Maar dan jonger, leuker en vooral veel slimmer.
Ze hervatte een gesprek met haar vriendin (over watersnood in Noord India, de Arabische Lente, of de achtergronden van het Libor schandaal). Ik zette alle zeilen bij om geen tsunami aan zelfkastijding te ontketenen.
Rafael hield woord.
Net toen ik wilde opkijken waar hij nou bleef (ik was toe aan Zaza, mijn favoriete hoofdstuk) liep hij mijn kant op, en groette mij terwijl hij een plek uitkoos. Hij squatte de kussens in, waarbij zijn t-shirt een paar centimeter opkroop en ik heel even de allerlaatste kilo’s rond zijn taille zag, voor ze zorgvuldig in de bank werden verstopt. Ik complimenteerde hem met de voorstelling, babbelde over de ontwikkeling die het stuk had gemaakt, en bewonderde ongemerkt zijn ranke vingers en handen die zijn echte bouw verraadden.
“Een krachtig en pezig lijf” zo omschrijft hij zichzelf in een roman die zich in de toekomst afspeelt.
Dat deed mij denken aan Benjamin, de man die ik had kunnen vergeten dankzij Rafael. De handen waren een voorbode, een belofte. Op een dag zou ook Rafael wakker worden met een platte buik, een fortuin op de bank, een onberispelijke garderobe en een trouwring om zijn vinger.
“Je gezicht,” flapte ik eruit, alsof ik iets vreselijks had gezien.
“Je bent zo afgevallen.”
Jukbeenderen. De krachtige kaken. Zelfs zijn sensuele mond en de kinderlijk ronde ogen voegden zich naar de volwassen trekken. Het was even stil, alsof we geen van beide geloofden dat ik zo’n domme opmerking had durven maken.
“Jij prefereert een dikker hoofd?” merkte hij op.
Het bruine stemgeluid was niet onvriendelijk maar zijn uitdrukking miste de onschuld die ik zo bewonderd had.
De handen van Benjamin op een onduidelijke foto. De enige die recent was. Ze hielden iets duurs vast. Heel duur. En ik wist niet welk bloed aan hem kleefde, of wie zijn morele kompas was geweest in al die jaren dat we elkaar niet hadden gezien. Maar wel dat ik zijn last aan niemand toewenste. Zeker niet aan Rafael.
Ik koos mijn woorden zorgvuldig, en sprak langzaam om mijn twijfel en emoties te verbergen.
“Ik weet dat je gewichtsproblemen had. Al heel lang. Dus ik weet hoe belangrijk dit voor je is. Ik ben blij voor jou.”
Een vriend komt hem aflossen, Bob.
Een soort Pluk van de Petteflet die vanaf zijn veertiende verkering heeft met Aagje. Rafael heeft ook een andere beste vriend Bas, die lijkt ook op Pluk, maar dan een Pluk die Aagje op haar vijftiende met kind heeft geschopt en de Torteltuin opkoopt om er een racebaan voor kraanwagens aan te leggen. Als het engeltje en het duiveltje verschijnen Bob en Bas beurtelings aan zijn zijde.
“Hoi Bob, wat leuk jou te zien. Je lijkt een beetje op Pluk.”
Ik grabbel in mijn tas en wapper even met het boek.
“Gelukkig,” zucht Bob.
“Als je maar nooit zegt dat ik op Bas lijk. Daar word ik zo moe van.”
“Bas lijkt ook op Pluk,” zeg ik. “Maar jij lijkt niet op Bas. Bas is de anti-Pluk.”
Rafael is opgestaan, en naar de twee allerlaatste bezoekers gelopen die nog geen aandacht hebben gehad. De jonge meisjes verwelkomen de ster met verbazing. Een verliefde giechel vermengt zich met jazz.

BOEKEN

klik op de foto voor een link naar mijn shop bij de uitgever

Je kunt
LS Diary over mijn weekend Maastricht en de eerste ontmoeting met Johan Fretz,
en
De Candystop met het hoofdstuk hierboven,
kopen als los boek bij de uitgeverij.
Maar beide boeken zitten ook in het verzameld werk Het Boek Benjamin* (€45)
Het Boek Benjamin is op voorraad bij de Feeks in Nijmegen

Als je yogales bij me volgt kun je ook bij mij bestellen, dan neem ik het mee naar de les. Ik heb nog twee Candystops en één LS Diary, en onbeperkt het Boek Benjamin ;)

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog (zoek de “volg dit blog button” ergens op deze pagina)
volg LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

*) HET BOEK BENJAMIN

Het Boek Benjamin, mijn verzamelde werk waar dus ook heel veel over Johan instaat, bevat;
de Nederlandstalige boeken
1. Mango
2. 22 erotische verhalen
3. en de Candystop.
En de Engelstalige dagboeken
4. Dutch American Diary,
5. LS Diary,
6. Bedtime Stories,
7. Mirage en
8. Big (diaries and erotica).

Het Boek Benjamin, verzameld werk € 45 is op voorraad bij bij de Feeks,
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.

Waarom ik maar één optreden geef (en stop met afvallen)

Hoi! Ik ben Max.
Ik ben mama’s liefdeseend, dat zegt ze altijd. Maar ik ben natuurlijk gewoon een kater.
Ik ben hier om je te vertellen waarom je maar één kans krijgt om mama te bewonderen. Daarna is ze weer van mij.
Dat ging zo.
Eén jaar en negen maanden geleden nam mama mij mee naar de dokter omdat ik zomaar lichter werd. Toen ging die dokter mijn bloed onderzoeken, en ik had het aan mijn schildklier. We kregen medicijnen mee. Na drie weken waren mijn schildklierwaarden weer normaal.
Helaas was ik ook bijna dood.
Ik at helemaal niets meer en mama moest me om de twee uur dwangvoeren.
Toen zijn we maar gestopt met de medicijnen.
Langzaam begon ik weer te eten, en na twee weken at ik weer helemaal zelfstandig. Daar was mama echt superrrrblij mee. Ze zou ook op vakantie naar Berlijn, maar daar wilde ze niks meer van weten.
Vanaf nu bleef mama op het nest dus dat was wel tof.
Een half jaar later kreeg ik een parasiet. Mama gaf mij twee kuren met medicijnen, maar telkens als ze stopte dan kwam de parasiet weer terug. Toen heeft mama net zolang gejengeld bij de dokter tot ze een onderhoudsdosis kreeg, waardoor ik heel lang geen klachten heb gehad.
Yay, voor Koning Max! (zo noem ik mezelf altijd)
Anyway, de laatste weken gaat het niet zo lekker met mij. Ik heb weer klachten, dus de medicijnendosis moest omhoog. En mama heeft opnieuw mijn bloed laten prikken, en uit de uitslag geconcludeerd dat ik helemaal nooit iets heb gehad aan mijn schildklier.
Mijn bloedwaarden zijn goed.
Ik zou gezond zijn als ik niet zo broodmager was.
Dit weekend heeft mama besloten dat ze stopt met haar plan om een killer body te krijgen. Want ze gaat t goede voorbeeld geven.
“Kijk, Maxje! Eet je maar lekker rond en stevig, net als mama!”
Een killerbody is het laatste wat ze bij mij in de buurt wil hebben.
Morgen gaat mama voorlezen uit Mango. Daar staat hoe ik en mijn vriendje Willem door mama uit het asiel zijn gehaald! Ik wond haar toen ook al om mijn vinger. Ik zal haar zeggen, dat ze dat morgen voor moet lezen. Tussen al die verhalen over andere poesjes ;)
De lezing is in de Feeks in Nijmegen. Wij wonen ook in Nijmegen, dus dat gaat prima. Ik kan wel een paar uurtjes alleen.
Maar hoe graag mama ook boekhandels of festivals, scholen of leesclubs in andere plaatsen zou bezoeken? Dat feest gaat mooi niet door.
Want ik ben mama’s eerste prioriteit.
En zo hoort het ook.

Kopje van Max

— BOEKINGEN —
Alleen in Nijmegen, of met t openbaar vervoer binnen 45 minuten bereikbaar vanaf Nijmegen CS. Mail je voorstel naar Lauren op info@lsharteveld.nl —

LEZING LS HARTEVELD

De lezing in de Feeks is op dit moment de enige openbare, gratis toegankelijke lezing.
Je bent van harte uitgenodigd.
Woensdag 22 november om 19.00 (SHARP!)
lees ik Mango en 22 erotische verhalen;
in boekhandel De Feeks in Nijmegen.

Mango

Je kunt Mango en 22 Erotische Verhalen kopen als los boek (€15)
of in het verzameld werk Het Boek Benjamin* (€45)
Beide boeken zijn op voorraad bij de Feeks in Nijmegen
En daar ook online te bestellen.

Als je yogales bij me volgt kun je ook bij mij bestellen, dan neem ik het mee naar de les.

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog (zoek de “volg dit blog button” ergens op deze pagina)
volg LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

*) HET BOEK BENJAMIN

Het Boek Benjamin, mijn verzamelde werk waar dus ook heel veel over Max instaat, bevat;
de Nederlandstalige boeken
1. Mango
2. 22 erotische verhalen
3. en de Candystop.
En de Engelstalige dagboeken
4. Dutch American Diary,
5. LS Diary,
6. Bedtime Stories,
7. Mirage en
8. Big (diaries and erotica).

Het Boek Benjamin, verzameld werk € 45 is op voorraad bij bij de Feeks,
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.

Vieze film; over vrouwen die van porno houden

klik op de foto voor de film (beschikbaar tussen 22.00 en 06.00)

Ik had het al opgegeven.
Het hele idee dat er in het kader van de experimentele documentaire reeks slash driedelige porno serie Vieze Film ook maar iets geproduceerd zou worden dat niet tenenkrommend ongemakkelijk was.
Iets wat de naam porno eer aan zou doen.
Of überhaupt het woord seks.
Nu snap ik ook wel dat je met publiek geld niet aan kunt komen met;
“We willen porno maken, maar dan leuk.”
Maar ik vond t minimaal even stuitend dat er geld was uitgetrokken om jonge filmmakers hun opkomende walging voor de pornofilm vast te laten leggen,
of hun levenslange afkeer van het genre.
Luister!
Als er van tevoren was gezegd;
We vragen drie filmmakers voor een pornofilm;
“Eén die het veel heeft gekeken, en zichzelf nu vies voelt.
Eén die het lelijke humorloze rommel vindt.
En één die ervan geniet, en er iets moois van wil maken.”
Dan had ik geweten waar ik aan toe was.
Maar nu was ik het die me vies voelde na twee humorloze afleveringen van het genre “politiek correcte porno documentaire”.
En dan had ik ze nog na vijf minuten uitgezet.
Het mag een Gods wonder heten dat ik net tijdens de lunch bij Gemist de derde aflevering überhaupt nog aanklikte.
Net als bij “Tegenlicht” geeft ook deze driedelige documentairereeks aan het begin van elke aflevering een paar shots forward van wat je kunt verwachten. Ik was direct nieuwsgierig toen ik zag dat het om een male-male pairing ging. Niet dat ik iets tegen hetero-porn heb. Sterker nog: dat heeft mijn voorkeur. En ik zal for the sake of dat je doorleest geen al te gedetailleerde beschrijving geven van hoe “vrouwonvriendelijk” dat van mij mag zijn, maar ik ben mijn grens nog niet tegengekomen.
Er zijn veel misvattingen over vrouwelijke seksualiteit, en ik voel me geroepen daar vaker over te praten of te schrijven. Dus laat ik dan toch maar van wal steken;  Ik erger me aan het steeds terugkerende onbegrip voor de behoefte van mij, en veel vrouwen met mij, onderdanig te zijn tijdens seks. En in het bijzonder de rol van de man hierin. Zolang we denken dat onderdanig zijn in de slaapkamer ook maar iets te maken heeft met gebrek aan emancipatie daarbuiten, en play-rape iets met echt misbruik, dan komen we helemaal nergens.
Zolang we denken dat vrouwen niet opgewonden worden van Amerikaanse porno waarin drie zwarte mannen een kleine bungalow binnendringen en de daar douchende blondine, na haar eerdere gewillige medewerking, toch wel erg ruw nemen? En totaal geen rekening houden met wat ze allemaal aankan?
Dan zijn we nergens.
En dat is een echte film trouwens. Eind jaren 90, begin deze eeuw. Mocht je de titel weten dan let me know, want ik wil hem graag terugzien.
Het is bekend dat veel vrouwen verkrachtingsfantasieen hebben, en er is geen seksuoloog die zal beweren dat dit ook maar iets te maken heeft met dat ze dat ook “in het echt” wil. Waar “in het echt” staat voor een situatie waar ze geen controle over heeft, zoals een werkelijke verkrachting.
Maar spelen kan wel. Play-rape. Dit vereist een zeer bekwame minnaar, want hij moet constant met haar in verbinding staan met wat ze écht wil terwijl ze genotverhogend “Nee! Niet doen!” roept.
Een man die echt verkrachter is, is hier per definitie ongeschikt voor, omdat een verkrachter juist klaarkomt op het idee dat zij het niet wil.
De rol van play-rapist moet natuurlijk bij een man passen, maar dat hij van ruwe seks houdt is daarbij net zo belangrijk als dat hij is toegewijd aan haar genot.
Natuurlijk leunt hij tegen de grens aan en neemt hij risico’s door dingen te doen die ze niet verwacht of eng vindt. Maar een goede play-rapist voelt precies aan wanneer haar genot ophoudt. En voor de minder talentvolle play-rapists is er altijd nog een safe-word; een woord dat je zegt als je uit het spel wil stappen.
Een aan play-rape vergelijkbare opwinding ervaart een vrouw – die van ruwe seks houdt – als ze zogenaamde “vrouwonvriendelijke” porno kijkt. De beelden sluiten helemaal aan bij haar voorkeur alle verantwoordelijkheid uit handen te geven, en de slachtofferrol te spelen.
Dat is haar kink.
Mijn kink.
En iedere keer als men het heeft over “vrouwvriendelijke” porno dan voelt dit voor mij – en ik kan me alleen maar voorstellen vele vrouwen met mij – alsof je keihard wordt afgewezen op je seksuele voorkeur.
En wat dacht je van de mannen zelf?
Iedere keer als je het hebt over “vrouwvriendelijke porno” zeg je dus eigenlijk;
“Wat je nu kijkt is vrouwONvriendelijk, je bent een ongevoelige bruut en een enorme eikel dat je je dat nooit gerealiseerd hebt.”
En daar stopt t niet;  Porno wordt voor van alles verantwoordelijk gehouden.
Van de onderdrukte positie van vrouwen tot en met mannen die slechte minnaars zijn of geen erecties meer kunnen krijgen bij echte vrouwen, echte seks.
Ik heb zowel porno als ruige seks altijd ervaren als opwindend en leuk. Maar in de discussie erover voel ik me een buitenstaander. Net zoals toen ik een prille tiener was en in de Yes moest lezen over meisjes die nog nooit waren klaargekomen.
Ik masturbeerde al toen ik vijf was.
En powerplay is een onderdeel van mijn seksualiteit, ook al zo lang ik me kan herinneren.
Dus als je dan in een meisjestijdschrift seks alleen gekoppeld ziet aan liefde, relaties, en onbekendheid met je eigen lichaam, en je ziet nergens de in jouw DNA verankerde voorkeur om – kort door de bocht –  misbruikt te worden, dan ga je vanzelf wel denken dat er iets mis is met je.
En ik keek, of kijk, nauwelijks porno. En onder de twintig zelfs nul.
Dus iedere keer als ze porno de schuld willen geven van mannen die m niet meer omhoog krijgen, of te sterke geestelijke stimulatie van ongelijkheid en misbruik nodig hebben, dan denk ik; Dat heb ik ook. En dat heeft helemaal niets met porno te maken.
 It’s you.
 Ver voor ik een minnaar had, Mr.Big, was er maar één iemand aan wie ik mijn seksuele fantasieën vertelde, en hoe ver ik al was in het wel of niet verwezenlijken ervan. Dat was mijn gay best friend. Bij mijn vriendinnen repte ik met geen woord over mijn seksuele voorkeuren. Ik had t gevoel dat een gesprek met vrouwen over seks, eierenlopen was. Dat je van de ene trigger naar de andere detonator knalde, en je vriendschap al had verknald voor je je vraag had gesteld.
Ik keek wel link uit.
Maar ik voelde haarfijn aan dat homo’s mijn zielsverwanten waren. Zo hangt er in de homowereld geen oordeel aan of je een “top” bent, of een “bottom”. Of “versatile”, dan kun je wisselen.  Het is gewoon een verfijning van je seksuele voorkeur. Dus homoseksuele mannen weten niet alleen dat ze op mannen vallen, maar ook welke rol ze willen spelen. Dat is daar de normaalste zaak van de wereld.
Net als porno kijken zonder dat je Amnesty erbij hoeft te halen.
Ik keek de hele documentaire af van de homoseksuele filmmaker die zijn eerste pornofilm ging maken. En alles was net zo fijn als ik had gedacht. Van zijn sympathieke vriend die alvast een leuke pornoster voor hem uitkoos. Tot de liefdevolle ontmoeting tussen de twee gewone jongens die ineens pornoster zouden worden.
Aan het einde van de documentaire zag je flitsen van de film Bliss Point, je kunt hem tussen 22.00 en 06.00 kijken.
Voor zover ik kon zien werd er helaas niemand misbruikt. Maar het zag er wel prachtig, en smaakvol uit. En ik hou heel erg van zoenende mannen, en die zaten er volop in.
De afgelopen weken ben ik vaak in Boekhandel de Feeks geweest omdat ik daar woensdag een lezing geef. Tot mijn vreugde zag ik dat mijn boeken in de homohoek stonden. Niet alleen bevat mijn bundel 22 erotische verhalen buitengewoon veel male-male pairings. Ook in mijn coming-of-age roman Mango spelen homoseksuele en biseksuele mannen heldenrollen.
Zij zijn de enige waar ik me verbonden mee voel als het op seks aankomt.
Alles is namelijk goed, zolang het maar geil is.
Ik heb er met de film Bliss Point dan ook alle vertrouwen in.

~zegmaarLauren

LEZING LS HARTEVELD

Op woensdag 22 november om 19.00 (SHARP!)
geef ik een lezing over Mango en 22 erotische verhalen;
in boekhandel De Feeks in Nijmegen.

22 erotische verhalen

Je kunt Mango en 22 Erotische Verhalen kopen als los boek (€15)
of in het verzameld werk Het Boek Benjamin* (€45)
Beide boeken zijn op voorraad bij de Feeks in Nijmegen
En daar ook online te bestellen.

Als je yogales bij me volgt kun je ook bij mij bestellen, dan neem ik het mee naar de les.

BONUS:
ik heb een digitale versie van Mango online gezet,
dus als je wilt kun je direct beginnen met lezen.
Mango, gratis online editie | boek van maand oktober 2017

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog
volg dan LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

*) HET BOEK BENJAMIN

Het Boek Benjamin, mijn verzamelde werk waar dus ook 22 erotische verhalen inzit, bevat;
de Nederlandstalige boeken
1. Mango
2. 22 erotische verhalen
3. en de Candystop.
En de Engelstalige dagboeken
4. Dutch American Diary,
5. LS Diary,
6. Bedtime Stories,
7. Mirage en
8. Big (diaries and erotica).

Het Boek Benjamin, verzameld werk € 45 is op voorraad bij bij de Feeks,
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.