Wonderkip maken voor je zieke kat { en supersoep voor jezelf }

Vandaag kreeg ik zoveel lieve reacties op Twitter en Facebook toen ik vroeg of iemand misschien wist waar er in Nijmegen een supermarkt open was, dat ik graag iets terug wil doen!
Daarom dit recept voor kip voor je kat.
Max heeft al een jaar medicijnen* tegen een parasiet (Giardia), die hun werkzaamheid langzaam leken te verliezen.
Een paar weken geleden was hij zo mager en at hij zo slecht dat ik niet wist of hij het nieuwe jaar zou halen. En nu gaat het heel goed met hem.
Hij is zelfs al een week medicijnvrij.
Kip wordt door alle dierenartsen voorgeschreven bij diarree, maar dan gaat het om kipfilet die even gekookt is. Het recept dat ik je ga geven is langzaam gegaarde kip die roze blijft. Net als eend zeg maar.
Veel sappiger.
Bovendien is het door het vet en de gelatine veel voedzamer dan kipfilet.
De soep die er vanaf komt is goud voor je tanden en je botten, dus je eigen gezondheid profiteert mee.
Bij deze het recept voor hele lekkere kip voor je kat die niet wil eten, en/of diarree heeft. Max eet ongeveer 1 kippenpoot per dag, ik maak ze per twee. Je kunt t ook met drumsticks doen, of desnoods kippenvleugels maar daar zit minder vlees aan.
Kippenpoten is veruit de mooiste combinatie van handig vlees dat weinig werk is, en voedzaamheid. Een andere optie zou zijn een hele kip in de pan doen, maar dat heb ik nog nooit gedaan.

LAngzaam gegaarde Kip voor de kat & soep voor mensen

Koop twee kippenbouten, zo zwaar mogelijk. Met een beetje geluk zit je op de 700 gram. Leg ze in een grote pan, en vul met water tot ongeveer vier centimeter boven de kip. Een beetje zout erbij (niet teveel, ivm de kat) en een scheutje azijn (ook weer niet teveel ivm kat).
Op de grootste pit op laag vuur opzetten en zes-acht uur laten staan.
De kip eruit hengelen met een schuimspaan, in een zeef of vergiet leggen en afspoelen onder de kraan. Zo spoel je zout eraf, en het vlees koelt af zodat je het sneller kunt geven.
Leg wat filet (zonder vel of botten) op een bordje. Snijd in hele kleine stukjes. Dit heeft ook als functie evt botjes te ontdekken. Als je er niet vies van bent kun je t allerbeste het vlees eerst voelen met je vingers, dan weet je zeker dat je dunne botjes niet per ongeluk doorsnijdt, of over het hoofd ziet.
Bordje met kip aan beestje geven.
Kip opbergen in bewaardoos.
Soep afzeven en in potjes of grote pot bewaren in de koelkast.

Hieronder nog een paragraaf alleen voor katteneigenaren die op dit moment hun kat moeten dwangvoeren of medicijnen moet geven. Ik heb daar inmiddels heel veel ervaring mee, dus die deel ik met je.

Max en ik hebben hele fijne kerstdagen, en bedanken iedereen voor de lieve reacties! Uiteindelijk bleek in Nijmegen echt alleen de AH to go open, en de dichtst bijzijnde normale supermarkt in Lent te zitten.
Maar ik ben blij dat ik t toch gevraagd heb, want nu heb ik nieuwe mensen leren kennen, of de liefste kant gezien van mensen die ik al kende!

~ZegmaarLauren

volg LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

Ik concentreer me op Max, en de yogastudio, en schrijf hier niet zoveel.
Maar je kunt mijn columns voor de yogastudio volgen op M Yoga.

Aanvullend eten & dwangvoeren/ medicijnen geven

Echt kattenvoer is beter voor katten onder meer omdat er taurine aan is toegevoegd. Je kunt hem tijdelijk op alleen kip zetten, bijvoorbeeld als hij een buikgriepje heeft, maar zeker als het voor langere tijd is, is het beter dat ze ook gewoon eten blijven eten.
Een kattenvoer dat bijna alle katten erg lekker vinden is Gourmet Gold mousse. Dit kan ook opgelost worden tot een soort papje, en gedwangvoerd met medicijnen erin. Je hebt hiervoor spuitjes nodig die je vaak gratis krijgt bij de dierenarts.
Als je ze vaak nodig hebt raad ik aan een doos van 100 te kopen. Die kost tien euro en dan kun je tenminste vooruit
De zwakke plek van de spuitjes zijn de rubber zuignappen; deze gaan vaak erg stroef, al na 1 keer gebruik. Was de spuitjes af, en doe direct daarna de zuigers terug. Zo behouden ze hun vorm. Voor je ze gebruikt om eten op te zuigen, haal je de zuigers eruit, en haal je de randen langs roomboter.
Zo gaan de spuitjes langer mee.
Je kunt in het papje medicijnen, Nutrigel of probiotica oplossen.
Te stroeve zuigers maken doseren erg lastig, zorg dus dat je vlak voor gebruik
“test” of de zuiger niet vast zit. Met name bij antibiotica (dat blijkbaar uitzet) is dit vaak het geval. Haal de zuiger dan een keer op en neer voor je begint met dwangvoeren.
Ik maak t dwangvoeren altijd zo gezellig mogelijk.
Als er medicijnen inzitten, dan doe ik die maar in 1 spuitje (opgelost in 6 ml).
Het tweede spuitje (10 ml) is dan neutraal/ lekker.
Ik ga op de bank zitten en zet hem dan neer tussen mijn benen, met zijn rug naar me toe, en een capeje om van een handdoek. Onze doktersassistente noemt dat de burrito methode.
Dan spuit ik het voer in kleine beetjes in zijn mondje, vanaf de mondhoek/ zijkant, zodat het niet direct in zijn keel komt. Ik geef hem genoeg tijd om alles weg te slikken.
Door de handdoek blijft zijn borsthaar schoon, en kan ik makkelijk zijn mond afvegen tussendoor.

* Max heeft al een jaar medicijnen
Op mijn verzoek wordt Max’s Giardia na eerdere mislukte kuren in 2016, niet meer behandeld voor genezing van Giardia, maar alleen op het onder controle houden van de klachten. Dit is een hele goede keus geweest – één die ik absoluut kan aanraden.
Mede omdat Max erg oud is, en hij een andere onheilspellende diagnose had.
Maar zo goed als t nu gaat op de kip is dus ongelofelijk.
Als zijn buik weer gaat rommelen, of hij zou weer diarree krijgen, moet ik uiteraard weer met medicijnen gaan beginnen, maar voor nu laat ik het zo.

 

Advertenties

Soep voor Max

links Max zonder kip. Rechts Max met kip.

“Mama, wat is dat?”

“Dat is kip uit de soep.”

“Gooi je die weg?”

“Ja, t zijn vleugeltjes.
Daar zit haast geen vlees aan.”

“Ik wil die wel.”

“Jij lust geen kip. Je vond Willem’s kip ook nooit lekker. Weet je dat nog?
Dat Willem op t laatst altijd gekookte kip kreeg?”

“Die was heel droog. Ik wil deest.”

“Het is “de-ze”. Nou, zal mama het dan maar schoonmaken voor jou?
Je wil al uren niks. Ik ben al lang blij als je eet.”

“Ja, ik wil deest.”

(Vrouw van middelbare leeftijd haalt ieder denkbaar hard of onregelmatig stukje uit de kip, en maakt een schaaltje snippers. )

(poesje tikt hele schaaltje naar binnen, en eet dan ook van een andere schaaltje zachtvoer dat hij had gekregen maar eerst niet naar omkeek)

(vrouw vult schoteltje aan met nieuwe kipsnippers)

(poesje tikt alles naar binnen)

“Vond je het lekker?”

“OMG mama dit is echt keilekker! Ik wil alleen nog maar dit!”

“Dat wordt lastig. Deze heeft acht uur gekookt.
Ik maak eigenlijk maar één keer in de week soep.”

“ALLEEN MAAR DIT MAMA”

(vrouw gaat met code rood naar buiten om kippenbouten te kopen zodat poesje zo snel mogelijk nieuwe, malse, acht uur gegaarde kip heeft)

Lieve lezer,

Zoals je misschien tussen de regels door hebt gelezen, gaat het niet zo goed met Max.
Hij heeft weer een terugval met eten, en is al zo dun, dat het nu echt wel heel eng is iedere keer als hij niet eet. Gelukkig Raspoetint hij zichzelf er iedere keer weer bovenop, maar desalniettemin maak ik me zorgen en weet ik niet hoeveel, en of, ik de komende weken zal schrijven voor LS Harteveld.

Je kunt mijn columns voor de yogastudio volgen op M Yoga.

Mango

Je kunt Mango, waarin Max en Willem geadopteerd worden, kopen als los boek (€15)
of in het verzameld werk Het Boek Benjamin* (€45)
Beide boeken zijn op voorraad bij de Feeks in Nijmegen
En daar ook online te bestellen.

Als je yogales bij me volgt kun je ook bij mij bestellen, dan neem ik het mee naar de les.

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog (zoek de “volg dit blog button” ergens op deze pagina)
volg LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

*) HET BOEK BENJAMIN

Het Boek Benjamin, mijn verzamelde werk waar dus ook heel veel over Max instaat, bevat;
de Nederlandstalige boeken
1. Mango
2. 22 erotische verhalen
3. en de Candystop.
En de Engelstalige dagboeken
4. Dutch American Diary,
5. LS Diary,
6. Bedtime Stories,
7. Mirage en
8. Big (diaries and erotica).

Het Boek Benjamin, verzameld werk € 45 is op voorraad bij bij de Feeks,
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.

3 redenen om vrijdag 1 december in Nijmegen (or any other time) naar Johan Fretz te gaan

door LS Harteveld

Voor we beginnen!
Want als je hier gevoelig voor bent, dan zijn we in één regel klaar; Bekijk de foto hiernaast.
Of hierboven, afhankelijk van je browser.
Het is een bruine man met Westerse trekken, hij is hier eind twintig, tafelheer bij DWDD, en hij heeft een blauw vest aan.
Gevonden?
Koop dan hier kaarten voor Johan Fretz’ solovoorstelling de Zachtmoedige Radicaal, aanstaande vrijdag in Nijmegen.
Of bekijk hier zijn speellijst.
Heb je meer redenen nodig? Lees dan door.

3. Niet natgespoten met pudding

Ik weet niet of Waardenberg en de Jong ermee begonnen zijn, maar ik associeer het woord Theatermaker met het reële risico dat de brandslang op het publiek wordt gezet; een perfectly well-behaved betalende bezoeker voor lul wordt gezet (bij voorkeur na hem of haar eerst het podium op te lokken); of iemand die op een hele vieze manier iets eet.
En in t ergste geval een combinatie van al die elementen.
Naar een cabaretier slash theatermaker slash stand-up comedian gaan die je niet kent, is als in een ongecontroleerde kermisattractie stappen;
een deel van het avontuur is simpelweg dat je het hebt overleefd.
Nou al die dingen? Die doet Johan niet.
Vroeger al niet, toen hij een duo vormde met Marcel Harteveld. Geen familie van mij, want Harteveld is alleen mijn schrijversnaam. Ik wilde al zo heten vanaf dat ik kind was maar wilde niet trouwen met de jongetjes die Harteveld heetten. Dit was trouwens voor ik Marcel kende, maar dat kon ook niet want die was nog niet geboren.
Anyway- vroeger was Johan dus een duo.
En toen was hij ook al de lieve van de twee.
Want de naam Harteveld blijkt toch gepaard te gaan met een zekere voorkeur voor het banale, daar weet ik alles van. Maar daar heb je bij Johan geen last van.
Hij gooit niet met pudding.
Hij praat met twee woorden.
En die ene keer dat hij me aansprak midden in de voorstelling zei hij “u” tegen me.
Johan is een man waar je mee thuis kan komen om hem aan je moeder voor te stellen, maar hij heeft al jaren gelukkige verkering dus dat doet ie niet.
Al met al kun je gerust naar zijn voorstelling zonder #metoo in any way shape or form.
Ook geen gewenste.

2. Eigenzinnig schrijver

Johan Fretz is naast theatermaker ook schrijver. Dat begon met een pamflet dat hij voor een protestmars schreef, tegen bezuinigingen in de culturele sector.
En daarna verkreeg hij bekendheid met zijn boek Fretz 2025.
Het gaat over de verkiezingsnacht van 2025 waarin hij wel of niet wordt verkozen tot minister-president van Nederland. Fictie op basis van werkelijkheid. Want Johan en zijn vrienden “spelen” zichzelf. Maar dan ouder.
Het boek was goed geschreven, en hij kreeg dan ook een contract voor een tweede boek. Er verschenen voorstukjes, en soms las hij voor.
Toen kwam er een hele tijd niets.
Publicatie data werden gemist.
En ineens was Johan er weer!
Hij had zijn hele manuscript (en voorschot?) overboord gegooid, en zich helemaal op zijn Surinaamse roots gestort. In de spaarzame interviews die hij erover gaf vertelde hij dat hij zich eerst had laten verleiden een “echt” boek te schrijven.
Literair.
Met een hoofdpersoon die niet op de schrijver leek.
Etcetera.
Tot hij zich realiseerde: “Ik wil dit helemaal niet schrijven.”
Hij nam zijn moeder mee naar Suriname, er verschenen lieve filmpjes op Facebook, en columns in het Parool. En op 22 januari 2018 wordt zijn tweede roman Onder de Paramariboom gepresenteerd.
Iedere schrijver die ervan afziet een boek te schrijven zoals het hoort, of verwacht wordt? Iedere schrijver die de huid heeft verkocht voor de beer is geschoten, maar die nooit zijn ziel verkoopt?
Die schrijver steun ik!
En bij voorkeur door er blogposts over te schrijven zoals deze waarin ik alle regels breek over hoe een column of een theater recensie eruit moet zien.
Want verwachtingen zijn er om genegeerd te worden. En regels om te breken. Wat me brengt bij de nummer 1 reden om naar zijn eerste solo voorstelling te gaan.

1. De Zachtmoedige Radicaal

Wie de speech leest op de laatste pagina’s van Fretz 2025 weet het al; Johan Fretz is een politiek dier. Alleen geen soort waar we veel ervaring mee hebben.
Hij verzoent, verbroedert, beslecht.
Na Fretz 2025 heeft hij van zich laten horen in columns, die voor zijn doen achteraf te uitgesproken waren. Of te gevat probeerden te zijn.
Hij was te zien in tv programma’s als er ergens verkiezingen waren.
Maar ook daar wrong de krappe schoen van de politiek.
Het zoeken naar zijn vorm, al ingelijfd in de media, was een pijnlijk proces. Maar vooral, of misschien wel uitsluitend, voor Johan zelf.
Daar kwam hij later achter.
Want toen hij zijn pen en hart de vrije teugel gaf, zijn columns milder werden, zijn boek persoonlijker, en de theatervoorstelling werd teruggebracht tot de essentie van Johan, zonder de grappen van Marcel Harteveld?
Veranderde er niets.
Nog steeds lezen dezelfde lezers zijn columns, wilden dezelfde theaters hem boeken, werd hij door dezelfde televisieprogramma’s uitgenodigd en hielden dezelfde mensen hem.
De wereld had al die tijd al de ware Johan gezien;
Een zachtmoedige radicaal.

~zegmaarLauren

Koop hier kaarten voor Johan Fretz “De Zachtmoedige Radicaal” vrijdag 1 december in de Lindenberg in Nijmegen. Ik ben er ook, maar ik ben gratis.

klik op de foto voor de volledige speellijst

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog (zoek de “volg dit blog button” ergens op deze pagina)
volg LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

Of browse door dit blog naar de banalere stukken die ik normaal schrijf ;)

 

Expecto Patronum; mijn blijste herinnering in donkere tijden is Johan Fretz

Johan Fretz uit de tijd waar hij niet meer aan herinnerd wil worden (ik wel)

Het waren duistere tijden.
Ik voelde me al lichtelijk depressief voor t weekendje weg, maar de grimmige Middeleeuwse sfeer en de miezer, maakten Maastricht er niet beter op.
Mijn moeder was ook zwaarmoedig.
En de Heilige maagd Maria Sterre der Zee was er ook.
Ja, Maastricht was een goede plek om te contempleren over sterfelijkheid en boete.
Maar er was ook goed nieuws.
Ik was namelijk een boek aan het lezen. Dat doe ik bij voorkeur niet, want a) saai en b) ik heb wel wat beters te doen. Ik ben een creator, geen consumer. Iedere keer als ik hoor dat aspirant schrijvers wordt aangeraden veel te lezen dan denk ik:
“Iedere minuut dat je leest kun je niet schrijven hè!”
Het is bijna net zo stom als iemand die zin heeft in seks aan te raden over seks te lezen. Ik lees dus niet.
Het allerliefste schrijf ik, en daarna heb ik het allerliefste seks. Ik heb lang over die volgorde nagedacht, maar ik ben er nu vrij zeker van dat ze zo goed staan. Zonder seks zou ik doorschrijven, maar zonder te kunnen schrijven zou ik vermoedelijk nooit meer seks hebben.
Ik ben een soort vrouwelijke Arnon Grunberg; eerst schrijver, dan everything else.
Over Maastricht zou ik pas bij terugkomst schrijven (want ik ben die ene Nederlander zonder laptop) en ieder moment dat ik rust had werd ik besprongen door de erfzonde en Middeleeuwse hel en verdoemenis. Een boek lezen werd dus ineens heel aantrekkelijk.
Ik vertelde het goede nieuws aan mijn moeder.
Zij heeft hard haar best gedaan van mij een cultureel kind te maken, maar dit is helaas mislukt. Voor mijn zeventiende heb ik alle grote musea van Europa gezien (of nou ja, ik ben er doorheen gesleurd. De enige die meer “schilders met een M” kent dan ik, is mijn zusje) maar er is niks blijven hangen.
Ik ben cultural repellent.
Zelfs als we naar de film gaan, dan moet mama met mij naar de Vue bioscoop omdat in de Lux de kans veels te groot is dat ik niet blijf zitten.
Dus dat kindje uberhaupt een boek leest, dat is goed nieuws.
Ik vertelde dat ik Johan Fretz had gezien bij DWDD, en dat ik het zo n knappe man vond.
“Hij doet me denken aan Benjamin.”
Benjamin is mijn muze. Je kunt al mijn boeken naar hem herleiden en daarom heet mijn verzameld werk ook Het Boek Benjamin. Iedere knappe man met bruine huid en Westerse trekken loopt het risico dat ik van mijn barkruk donder at first sight.
Johan Fretz was een beetje een twijfelgeval geweest. Ten eerste zit ik er niet zo op te wachten weer aan mijn Benjamin obsessie herinnerd te worden, dus ik hou altijd een beetje afstand als ik een potentiele muze uit die categorie tegenkom.
Maar met Johan had ik na een vluchtige screening geconcludeerd dat de kust veilig was. Hij had zo n andere energie dan de mannen waar ik normaal op val.
Ik kon met een gerust hart televisie kijken.
Totdat hij een keer een groene hoodie aan had. In mijn hoofd ontstond een soort kortsluiting waardoor ik in één keer Benjamin zag. En toen was het te laat. Ik kon t niet meer terugdraaien.
Ik wilde ineens alles over hem weten, en zo kocht ik het boek.
Mijn moeder bekeek de foto op de achterkant en keek me aan met een blik van:
“Duh!”
Zij had echt geen vier afleveringen DWDD nodig om te zien dat Johan een knappe man was. Zij ziet altijd veel eerder dat een man mooi is. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat zij eerder betoverd wordt in t museum en ik zelfs nog gedachteloos zou staan te appen naast de David van Michelangelo.
Dus mijn moeder wist dat deze unieke situatie waarin ik zowaar een boek las, meer iets was wat aansloot bij mijn hobby 2) seks dan bij mijn hobby 1) schrijven
En dat t al helemaal niets met literatuur te maken had.
Maar desondanks was ze natuurlijk wel trots dat haar dochter tenminste oog had voor schoonheid, al was ik dan wat traag van begrip.
Het boek van Johan Fretz ontroerde me dieper dan welk kunstwerk dan ook en ik heb veel over hem geschreven. Dat begon in LS Diary, en daarna zat er in ieder boek wel een hoofdstuk dat over een optreden van hem ging.
Ik gaf Johan Fretz het alias “Rafael”.
Je vindt hieronder het enige Nederlandse stuk dat ik ooit over hem schreef.
Johan kijkt met gemengde gevoelens terug op zijn tijd bij DWDD. De roman speelde met het idee dat hij de politiek in zou gaan, en dit is voor zijn gevoel uit de hand gelopen. Hij werd te vaak om zijn mening gevraagd, alsof hij echt een politieke kleur en een partij programma had.
Al voordat hij schrijver werd, was hij theatermaker samen met Marcel Harteveld. Die in tegenstelling tot ik wel echt Harteveld heet.
Hoewel hij opmerkte dat we ondanks dat ik nep was, dezelfde rode wangen hadden. Ik ging vaak naar hun optredens, minimaal twee keer naar dezelfde voorstelling. Eén keer try-out en één keer de echte.
Ik ging voor Johan natuurlijk, maar ik ging Marcel in de loop van de tijd ook wel waarderen.
Het waren twee totaal verschillende types, en ze merkten dat ze ook door het publiek anders ontvangen werden. Johan’s verfijnde humor werd beter begrepen in het westen, en in de provincie had Marcel de lachers op zijn hand. Wat dat betreft heeft Johan wel wel een risico genomen, nu hij lachebekje Harteveld thuis heeft gelaten.
Zijn eerste solovoorstelling heet “De Zachtmoedige Radicaal.”
Die titel is niet alleen erg Johans, hij is ook erg Nijmeegs. 1 December treedt hij op in de Lindenberg. En ik hoop dat er veel mensen komen kijken, want als er nou ergens veel zachtmoedige radicalen wonen, dan is het wel hier.
En we kunnen op 1 december vieren dat we ook dit jaar die donkere novembermaand weer hebben overleefd.
Expecto Patronum.
Dat is de toverspreuk uit Harry Potter waarmee je de donkerste dreiging verdrijft met je blijste herinnering. Ik ga er weer één maken vrijdag.

~zegmaarLauren

Koop hier kaarten voor Johan Fretz 1 december in de Lindenberg in Nijmegen. Ik ben er ook, maar ik ben gratis.

Het stuk hieronder is één van mijn vele Allerblijste Herinneringen aan Johan Fretz. Rafael is Johan Fretz, Marcel Harteveld is Bob.

uit: De Candystop (2013)

klik op de foto voor de volledige speellijst

Ik herkende hem eerst niet.
Ik zat na de voorstelling tussen de rood en paarse velours kussens in een comfortabel diepe bank, Frank Sinatra zong New York, ik begon aan Pluk van de Petteflet en wierp een ongeduldige blik richting de bar. Een donkere man, zijn gezicht viel weg in het tegenlicht, kletste aan een sta-tafel met twee anderen. Ik keek drie keer. Staarde. Tuurde. En concludeerde dat ik a. onbeleefd was en b. niet iedere man voor Rafael moest aanzien. Ook hier gingen donkere mensen wel eens naar het theater. Dat was nog geen reden ze aan te gapen alsof de jaren vijftig waren teruggekeerd. Mijn wijn was op. Ik liet Pluk en mijn tas onbewaakt achter en zette er stevig de pas in richting bar. De donkere man kwam dichterbij. Het was hem wel.
“Hoi,” glimlachte Rafael.
“Ik kom zo ook bij jou.”
“Leuk!” antwoordde ik verrast.
Leuk, dat ik al een jaar verliefd ben op een man die ik blijkbaar niet eens herken tot hij zich frontaal in mijn blikveld gooit. Leuk, dat het godverdomme niet over gaat. Leuk, dat je een vriendin hebt waardoor het nooit iets was tussen ons. Nooit is. En ook nooit zal worden. Heel leuk.
Ik bestelde koffie.
De vriendin van Rafael kende ik sinds ik in mijn naïviteit op een feest op een vrije kruk naast een jonge blondine was gaan zitten. Rafael was ook uitgenodigd, en ik zat nog moed te verzamelen, vastbesloten mij aan hem voor te stellen (hier heb ik vorige keer over geblogd, en ga die lijdensweg niet herhalen), toen hij achter mij langs liep, en de blonde schouders naast me omarmde. Hij fluisterde wat in haar oor, neusde het giechelende oorschelpje. De roomblanke arm strengelde terug, de volle maat 38 draaide haar billen en de katachtige ogen, vrij van make-up, wierpen een lonkende blik op de warme mannenhand die over haar gespierde onderrug gleed.
Met andere woorden: mevrouw leek op mij.
Maar dan jonger, leuker en vooral veel slimmer.
Ze hervatte een gesprek met haar vriendin (over watersnood in Noord India, de Arabische Lente, of de achtergronden van het Libor schandaal). Ik zette alle zeilen bij om geen tsunami aan zelfkastijding te ontketenen.
Rafael hield woord.
Net toen ik wilde opkijken waar hij nou bleef (ik was toe aan Zaza, mijn favoriete hoofdstuk) liep hij mijn kant op, en groette mij terwijl hij een plek uitkoos. Hij squatte de kussens in, waarbij zijn t-shirt een paar centimeter opkroop en ik heel even de allerlaatste kilo’s rond zijn taille zag, voor ze zorgvuldig in de bank werden verstopt. Ik complimenteerde hem met de voorstelling, babbelde over de ontwikkeling die het stuk had gemaakt, en bewonderde ongemerkt zijn ranke vingers en handen die zijn echte bouw verraadden.
“Een krachtig en pezig lijf” zo omschrijft hij zichzelf in een roman die zich in de toekomst afspeelt.
Dat deed mij denken aan Benjamin, de man die ik had kunnen vergeten dankzij Rafael. De handen waren een voorbode, een belofte. Op een dag zou ook Rafael wakker worden met een platte buik, een fortuin op de bank, een onberispelijke garderobe en een trouwring om zijn vinger.
“Je gezicht,” flapte ik eruit, alsof ik iets vreselijks had gezien.
“Je bent zo afgevallen.”
Jukbeenderen. De krachtige kaken. Zelfs zijn sensuele mond en de kinderlijk ronde ogen voegden zich naar de volwassen trekken. Het was even stil, alsof we geen van beide geloofden dat ik zo’n domme opmerking had durven maken.
“Jij prefereert een dikker hoofd?” merkte hij op.
Het bruine stemgeluid was niet onvriendelijk maar zijn uitdrukking miste de onschuld die ik zo bewonderd had.
De handen van Benjamin op een onduidelijke foto. De enige die recent was. Ze hielden iets duurs vast. Heel duur. En ik wist niet welk bloed aan hem kleefde, of wie zijn morele kompas was geweest in al die jaren dat we elkaar niet hadden gezien. Maar wel dat ik zijn last aan niemand toewenste. Zeker niet aan Rafael.
Ik koos mijn woorden zorgvuldig, en sprak langzaam om mijn twijfel en emoties te verbergen.
“Ik weet dat je gewichtsproblemen had. Al heel lang. Dus ik weet hoe belangrijk dit voor je is. Ik ben blij voor jou.”
Een vriend komt hem aflossen, Bob.
Een soort Pluk van de Petteflet die vanaf zijn veertiende verkering heeft met Aagje. Rafael heeft ook een andere beste vriend Bas, die lijkt ook op Pluk, maar dan een Pluk die Aagje op haar vijftiende met kind heeft geschopt en de Torteltuin opkoopt om er een racebaan voor kraanwagens aan te leggen. Als het engeltje en het duiveltje verschijnen Bob en Bas beurtelings aan zijn zijde.
“Hoi Bob, wat leuk jou te zien. Je lijkt een beetje op Pluk.”
Ik grabbel in mijn tas en wapper even met het boek.
“Gelukkig,” zucht Bob.
“Als je maar nooit zegt dat ik op Bas lijk. Daar word ik zo moe van.”
“Bas lijkt ook op Pluk,” zeg ik. “Maar jij lijkt niet op Bas. Bas is de anti-Pluk.”
Rafael is opgestaan, en naar de twee allerlaatste bezoekers gelopen die nog geen aandacht hebben gehad. De jonge meisjes verwelkomen de ster met verbazing. Een verliefde giechel vermengt zich met jazz.

BOEKEN

klik op de foto voor een link naar mijn shop bij de uitgever

Je kunt
LS Diary over mijn weekend Maastricht en de eerste ontmoeting met Johan Fretz,
en
De Candystop met het hoofdstuk hierboven,
kopen als los boek bij de uitgeverij.
Maar beide boeken zitten ook in het verzameld werk Het Boek Benjamin* (€45)
Het Boek Benjamin is op voorraad bij de Feeks in Nijmegen

Als je yogales bij me volgt kun je ook bij mij bestellen, dan neem ik het mee naar de les. Ik heb nog twee Candystops en één LS Diary, en onbeperkt het Boek Benjamin ;)

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog (zoek de “volg dit blog button” ergens op deze pagina)
volg LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

*) HET BOEK BENJAMIN

Het Boek Benjamin, mijn verzamelde werk waar dus ook heel veel over Johan instaat, bevat;
de Nederlandstalige boeken
1. Mango
2. 22 erotische verhalen
3. en de Candystop.
En de Engelstalige dagboeken
4. Dutch American Diary,
5. LS Diary,
6. Bedtime Stories,
7. Mirage en
8. Big (diaries and erotica).

Het Boek Benjamin, verzameld werk € 45 is op voorraad bij bij de Feeks,
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.

Waarom ik maar één optreden geef (en stop met afvallen)

Hoi! Ik ben Max.
Ik ben mama’s liefdeseend, dat zegt ze altijd. Maar ik ben natuurlijk gewoon een kater.
Ik ben hier om je te vertellen waarom je maar één kans krijgt om mama te bewonderen. Daarna is ze weer van mij.
Dat ging zo.
Eén jaar en negen maanden geleden nam mama mij mee naar de dokter omdat ik zomaar lichter werd. Toen ging die dokter mijn bloed onderzoeken, en ik had het aan mijn schildklier. We kregen medicijnen mee. Na drie weken waren mijn schildklierwaarden weer normaal.
Helaas was ik ook bijna dood.
Ik at helemaal niets meer en mama moest me om de twee uur dwangvoeren.
Toen zijn we maar gestopt met de medicijnen.
Langzaam begon ik weer te eten, en na twee weken at ik weer helemaal zelfstandig. Daar was mama echt superrrrblij mee. Ze zou ook op vakantie naar Berlijn, maar daar wilde ze niks meer van weten.
Vanaf nu bleef mama op het nest dus dat was wel tof.
Een half jaar later kreeg ik een parasiet. Mama gaf mij twee kuren met medicijnen, maar telkens als ze stopte dan kwam de parasiet weer terug. Toen heeft mama net zolang gejengeld bij de dokter tot ze een onderhoudsdosis kreeg, waardoor ik heel lang geen klachten heb gehad.
Yay, voor Koning Max! (zo noem ik mezelf altijd)
Anyway, de laatste weken gaat het niet zo lekker met mij. Ik heb weer klachten, dus de medicijnendosis moest omhoog. En mama heeft opnieuw mijn bloed laten prikken, en uit de uitslag geconcludeerd dat ik helemaal nooit iets heb gehad aan mijn schildklier.
Mijn bloedwaarden zijn goed.
Ik zou gezond zijn als ik niet zo broodmager was.
Dit weekend heeft mama besloten dat ze stopt met haar plan om een killer body te krijgen. Want ze gaat t goede voorbeeld geven.
“Kijk, Maxje! Eet je maar lekker rond en stevig, net als mama!”
Een killerbody is het laatste wat ze bij mij in de buurt wil hebben.
Morgen gaat mama voorlezen uit Mango. Daar staat hoe ik en mijn vriendje Willem door mama uit het asiel zijn gehaald! Ik wond haar toen ook al om mijn vinger. Ik zal haar zeggen, dat ze dat morgen voor moet lezen. Tussen al die verhalen over andere poesjes ;)
De lezing is in de Feeks in Nijmegen. Wij wonen ook in Nijmegen, dus dat gaat prima. Ik kan wel een paar uurtjes alleen.
Maar hoe graag mama ook boekhandels of festivals, scholen of leesclubs in andere plaatsen zou bezoeken? Dat feest gaat mooi niet door.
Want ik ben mama’s eerste prioriteit.
En zo hoort het ook.

Kopje van Max

— BOEKINGEN —
Alleen in Nijmegen, of met t openbaar vervoer binnen 45 minuten bereikbaar vanaf Nijmegen CS. Mail je voorstel naar Lauren op info@lsharteveld.nl —

LEZING LS HARTEVELD

De lezing in de Feeks is op dit moment de enige openbare, gratis toegankelijke lezing.
Je bent van harte uitgenodigd.
Woensdag 22 november om 19.00 (SHARP!)
lees ik Mango en 22 erotische verhalen;
in boekhandel De Feeks in Nijmegen.

Mango

Je kunt Mango en 22 Erotische Verhalen kopen als los boek (€15)
of in het verzameld werk Het Boek Benjamin* (€45)
Beide boeken zijn op voorraad bij de Feeks in Nijmegen
En daar ook online te bestellen.

Als je yogales bij me volgt kun je ook bij mij bestellen, dan neem ik het mee naar de les.

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog (zoek de “volg dit blog button” ergens op deze pagina)
volg LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

*) HET BOEK BENJAMIN

Het Boek Benjamin, mijn verzamelde werk waar dus ook heel veel over Max instaat, bevat;
de Nederlandstalige boeken
1. Mango
2. 22 erotische verhalen
3. en de Candystop.
En de Engelstalige dagboeken
4. Dutch American Diary,
5. LS Diary,
6. Bedtime Stories,
7. Mirage en
8. Big (diaries and erotica).

Het Boek Benjamin, verzameld werk € 45 is op voorraad bij bij de Feeks,
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.

Vieze film; over vrouwen die van porno houden

klik op de foto voor de film (beschikbaar tussen 22.00 en 06.00)

Ik had het al opgegeven.
Het hele idee dat er in het kader van de experimentele documentaire reeks slash driedelige porno serie Vieze Film ook maar iets geproduceerd zou worden dat niet tenenkrommend ongemakkelijk was.
Iets wat de naam porno eer aan zou doen.
Of überhaupt het woord seks.
Nu snap ik ook wel dat je met publiek geld niet aan kunt komen met;
“We willen porno maken, maar dan leuk.”
Maar ik vond t minimaal even stuitend dat er geld was uitgetrokken om jonge filmmakers hun opkomende walging voor de pornofilm vast te laten leggen,
of hun levenslange afkeer van het genre.
Luister!
Als er van tevoren was gezegd;
We vragen drie filmmakers voor een pornofilm;
“Eén die het veel heeft gekeken, en zichzelf nu vies voelt.
Eén die het lelijke humorloze rommel vindt.
En één die ervan geniet, en er iets moois van wil maken.”
Dan had ik geweten waar ik aan toe was.
Maar nu was ik het die me vies voelde na twee humorloze afleveringen van het genre “politiek correcte porno documentaire”.
En dan had ik ze nog na vijf minuten uitgezet.
Het mag een Gods wonder heten dat ik net tijdens de lunch bij Gemist de derde aflevering überhaupt nog aanklikte.
Net als bij “Tegenlicht” geeft ook deze driedelige documentairereeks aan het begin van elke aflevering een paar shots forward van wat je kunt verwachten. Ik was direct nieuwsgierig toen ik zag dat het om een male-male pairing ging. Niet dat ik iets tegen hetero-porn heb. Sterker nog: dat heeft mijn voorkeur. En ik zal for the sake of dat je doorleest geen al te gedetailleerde beschrijving geven van hoe “vrouwonvriendelijk” dat van mij mag zijn, maar ik ben mijn grens nog niet tegengekomen.
Er zijn veel misvattingen over vrouwelijke seksualiteit, en ik voel me geroepen daar vaker over te praten of te schrijven. Dus laat ik dan toch maar van wal steken;  Ik erger me aan het steeds terugkerende onbegrip voor de behoefte van mij, en veel vrouwen met mij, onderdanig te zijn tijdens seks. En in het bijzonder de rol van de man hierin. Zolang we denken dat onderdanig zijn in de slaapkamer ook maar iets te maken heeft met gebrek aan emancipatie daarbuiten, en play-rape iets met echt misbruik, dan komen we helemaal nergens.
Zolang we denken dat vrouwen niet opgewonden worden van Amerikaanse porno waarin drie zwarte mannen een kleine bungalow binnendringen en de daar douchende blondine, na haar eerdere gewillige medewerking, toch wel erg ruw nemen? En totaal geen rekening houden met wat ze allemaal aankan?
Dan zijn we nergens.
En dat is een echte film trouwens. Eind jaren 90, begin deze eeuw. Mocht je de titel weten dan let me know, want ik wil hem graag terugzien.
Het is bekend dat veel vrouwen verkrachtingsfantasieen hebben, en er is geen seksuoloog die zal beweren dat dit ook maar iets te maken heeft met dat ze dat ook “in het echt” wil. Waar “in het echt” staat voor een situatie waar ze geen controle over heeft, zoals een werkelijke verkrachting.
Maar spelen kan wel. Play-rape. Dit vereist een zeer bekwame minnaar, want hij moet constant met haar in verbinding staan met wat ze écht wil terwijl ze genotverhogend “Nee! Niet doen!” roept.
Een man die echt verkrachter is, is hier per definitie ongeschikt voor, omdat een verkrachter juist klaarkomt op het idee dat zij het niet wil.
De rol van play-rapist moet natuurlijk bij een man passen, maar dat hij van ruwe seks houdt is daarbij net zo belangrijk als dat hij is toegewijd aan haar genot.
Natuurlijk leunt hij tegen de grens aan en neemt hij risico’s door dingen te doen die ze niet verwacht of eng vindt. Maar een goede play-rapist voelt precies aan wanneer haar genot ophoudt. En voor de minder talentvolle play-rapists is er altijd nog een safe-word; een woord dat je zegt als je uit het spel wil stappen.
Een aan play-rape vergelijkbare opwinding ervaart een vrouw – die van ruwe seks houdt – als ze zogenaamde “vrouwonvriendelijke” porno kijkt. De beelden sluiten helemaal aan bij haar voorkeur alle verantwoordelijkheid uit handen te geven, en de slachtofferrol te spelen.
Dat is haar kink.
Mijn kink.
En iedere keer als men het heeft over “vrouwvriendelijke” porno dan voelt dit voor mij – en ik kan me alleen maar voorstellen vele vrouwen met mij – alsof je keihard wordt afgewezen op je seksuele voorkeur.
En wat dacht je van de mannen zelf?
Iedere keer als je het hebt over “vrouwvriendelijke porno” zeg je dus eigenlijk;
“Wat je nu kijkt is vrouwONvriendelijk, je bent een ongevoelige bruut en een enorme eikel dat je je dat nooit gerealiseerd hebt.”
En daar stopt t niet;  Porno wordt voor van alles verantwoordelijk gehouden.
Van de onderdrukte positie van vrouwen tot en met mannen die slechte minnaars zijn of geen erecties meer kunnen krijgen bij echte vrouwen, echte seks.
Ik heb zowel porno als ruige seks altijd ervaren als opwindend en leuk. Maar in de discussie erover voel ik me een buitenstaander. Net zoals toen ik een prille tiener was en in de Yes moest lezen over meisjes die nog nooit waren klaargekomen.
Ik masturbeerde al toen ik vijf was.
En powerplay is een onderdeel van mijn seksualiteit, ook al zo lang ik me kan herinneren.
Dus als je dan in een meisjestijdschrift seks alleen gekoppeld ziet aan liefde, relaties, en onbekendheid met je eigen lichaam, en je ziet nergens de in jouw DNA verankerde voorkeur om – kort door de bocht –  misbruikt te worden, dan ga je vanzelf wel denken dat er iets mis is met je.
En ik keek, of kijk, nauwelijks porno. En onder de twintig zelfs nul.
Dus iedere keer als ze porno de schuld willen geven van mannen die m niet meer omhoog krijgen, of te sterke geestelijke stimulatie van ongelijkheid en misbruik nodig hebben, dan denk ik; Dat heb ik ook. En dat heeft helemaal niets met porno te maken.
 It’s you.
 Ver voor ik een minnaar had, Mr.Big, was er maar één iemand aan wie ik mijn seksuele fantasieën vertelde, en hoe ver ik al was in het wel of niet verwezenlijken ervan. Dat was mijn gay best friend. Bij mijn vriendinnen repte ik met geen woord over mijn seksuele voorkeuren. Ik had t gevoel dat een gesprek met vrouwen over seks, eierenlopen was. Dat je van de ene trigger naar de andere detonator knalde, en je vriendschap al had verknald voor je je vraag had gesteld.
Ik keek wel link uit.
Maar ik voelde haarfijn aan dat homo’s mijn zielsverwanten waren. Zo hangt er in de homowereld geen oordeel aan of je een “top” bent, of een “bottom”. Of “versatile”, dan kun je wisselen.  Het is gewoon een verfijning van je seksuele voorkeur. Dus homoseksuele mannen weten niet alleen dat ze op mannen vallen, maar ook welke rol ze willen spelen. Dat is daar de normaalste zaak van de wereld.
Net als porno kijken zonder dat je Amnesty erbij hoeft te halen.
Ik keek de hele documentaire af van de homoseksuele filmmaker die zijn eerste pornofilm ging maken. En alles was net zo fijn als ik had gedacht. Van zijn sympathieke vriend die alvast een leuke pornoster voor hem uitkoos. Tot de liefdevolle ontmoeting tussen de twee gewone jongens die ineens pornoster zouden worden.
Aan het einde van de documentaire zag je flitsen van de film Bliss Point, je kunt hem tussen 22.00 en 06.00 kijken.
Voor zover ik kon zien werd er helaas niemand misbruikt. Maar het zag er wel prachtig, en smaakvol uit. En ik hou heel erg van zoenende mannen, en die zaten er volop in.
De afgelopen weken ben ik vaak in Boekhandel de Feeks geweest omdat ik daar woensdag een lezing geef. Tot mijn vreugde zag ik dat mijn boeken in de homohoek stonden. Niet alleen bevat mijn bundel 22 erotische verhalen buitengewoon veel male-male pairings. Ook in mijn coming-of-age roman Mango spelen homoseksuele en biseksuele mannen heldenrollen.
Zij zijn de enige waar ik me verbonden mee voel als het op seks aankomt.
Alles is namelijk goed, zolang het maar geil is.
Ik heb er met de film Bliss Point dan ook alle vertrouwen in.

~zegmaarLauren

LEZING LS HARTEVELD

Op woensdag 22 november om 19.00 (SHARP!)
geef ik een lezing over Mango en 22 erotische verhalen;
in boekhandel De Feeks in Nijmegen.

22 erotische verhalen

Je kunt Mango en 22 Erotische Verhalen kopen als los boek (€15)
of in het verzameld werk Het Boek Benjamin* (€45)
Beide boeken zijn op voorraad bij de Feeks in Nijmegen
En daar ook online te bestellen.

Als je yogales bij me volgt kun je ook bij mij bestellen, dan neem ik het mee naar de les.

BONUS:
ik heb een digitale versie van Mango online gezet,
dus als je wilt kun je direct beginnen met lezen.
Mango, gratis online editie | boek van maand oktober 2017

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog
volg dan LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

*) HET BOEK BENJAMIN

Het Boek Benjamin, mijn verzamelde werk waar dus ook 22 erotische verhalen inzit, bevat;
de Nederlandstalige boeken
1. Mango
2. 22 erotische verhalen
3. en de Candystop.
En de Engelstalige dagboeken
4. Dutch American Diary,
5. LS Diary,
6. Bedtime Stories,
7. Mirage en
8. Big (diaries and erotica).

Het Boek Benjamin, verzameld werk € 45 is op voorraad bij bij de Feeks,
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.

de Nijmeegse waterpomp van Jan Wolkers

Vandaag heb ik drie uur in een boekhandel gezeten die door een andere schrijver die er was, “de waterpomp van Nijmegen” werd genoemd.
Om aan te geven dat iedereen elkaar ontmoet, het nieuws bespreekt en nieuwe vrienden maakt. Dat is al 40 jaar zo, maar sinds de boekhandel pakjes aanneemt voor als je niet thuis bent als de bezorger langskomt, is het helemaal zoete inval.
En iedereen blijft plakken.
Als je komt voor iets zakelijks, mag je gerust vijf keer zo lang uittrekken voor je de boel hebt geregeld.
Behalve als je een boek wilt kopen, of een pakje komt ophalen; dat kan ook heel snel.
Ik was vandaag bij deze boekhandel De Feeks, a.k.a. de Nijmeegse waterpomp, om af te spreken hoe we dat volgende week gingen doen. Met mijn boeklezing.
Woensdagavond 22 november lees ik voor uit;
– mijn origin story Mango
– mijn bundel 22 erotische verhalen
En ik sluit af met een toetje, maar wat dat is vertel ik nog niet. Dat is een verrassing.
Toen ik wegging, was alles geregeld, had ik twee nieuwe vrienden gekregen, vijf koffie, één boterham met pindakaas, en heel veel zin in 22 november.
Op weg naar buiten zag ik de nieuwe biografie van Jan Wolkers liggen.
“Die heb ik gewonnen bij de Wereld Draait Door,” zei ik tegen de eigenaar van de winkel. “Je moest vertellen wat Jan Wolkers voor je betekende.”
En terwijl ik dacht dat alles toch wel zo n beetje gezegd was, en we wel waren uitgekoffieleut, kwam er ineens nog een heel verhaal achteraan.
Over dat Jan Wolkers een echte ster was, die je mocht bewonderen.
En dat hij heel aardig was als je een handtekening in je boek liet zetten.
En een kei in lezingen. En in vragen beantwoorden van het publiek.
Terwijl ook bij hem bijna niemand een vraag stelde, ook niet als er vijfhonderd man in de zaal zat.
“Maar daar maakte Jan dan een grapje van,” zei ik. “Zo van: soms vraagt niemand wat. En soms moet de brandweer eraan te pas komen om iedereen met de brandslang naar buiten te spuiten.”
Ik denk dat ik dat ook maar doe, de 22e.
En we zitten in ieder geval dicht bij de waterpomp.

~zegmaarLauren

LEZING LS HARTEVELD

Op woensdag 22 november om 19.00 (SHARP!)
geef ik een lezing over Mango en 22 erotische verhalen;
in boekhandel De Feeks in Nijmegen.

MANGO

Je kunt Mango en 22 Erotische Verhalen kopen als los boek (€15)
of in het verzameld werk Het Boek Benjamin* (€45)
Beide boeken zijn op voorraad bij de Feeks in Nijmegen
En daar ook online te bestellen.

Als je yogales bij me volgt kun je ook bij mij bestellen, dan neem ik het mee naar de les.

BONUS:
ik heb een digitale versie van Mango online gezet,
dus als je wilt kun je direct beginnen met lezen.
Mango, gratis online editie | boek van maand oktober 2017

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog
volg dan LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

*) HET BOEK BENJAMIN

Het Boek Benjamin, mijn verzamelde werk waar dus ook Mango inzit,
bevat;
de Nederlandstalige boeken
1. Mango
2. 22 erotische verhalen
3. en de Candystop.
En de Engelstalige dagboeken
4. Dutch American Diary,
5. LS Diary,
6. Bedtime Stories,
7. Mirage en
8. Big (diaries and erotica).

Het Boek Benjamin, verzameld werk € 45 is op voorraad bij bij de Feeks,
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.

Mango, mijn origin story (net als Lara Croft!)

Ik kende het woord ook niet. Maar bij “Beyond the Trailer” mijn favoriete filmkanaal hadden ze het over Tomb Raider 2018;
“This is an origin story” (op 3 minuut 57′)
En ineens wist ik:
“Hé! Dat is Mango ook!”
Maar in tegenstelling tot de meeste origin stories, werd mijn novelle Mango ook daadwerkelijk als eerste geschreven.

HET GROTE BOEK VAN MADELIEF MET SEKS

Lang geleden, namelijk in 2006, moest ik voor een belasting audit in mijn dozen met agenda’s zijn. Hier zaten ook mijn tienerdagboeken in. Ik raakte zo gefascineerd door wat erin stond, dat ik begon met schrijven.
Over mijn aidsfobie.
Of althans over een meisje met een aidsfobie.
Over mijn liefde voor homoseksuele mannen.
Of althans over een meisje dat daar steeds mee in bed belandt.
Show don’t tell, luidt zo ongeveer de oudste schrijfregel. En in 2006 hield ik me daar daadwerkelijk aan. In vlotlopende kleine hoofdstukjes, die nog het meest doen denken aan Het Grote Boek van Madelief, schetste ik een gefictionaliseerd zelfportret in korte scene’s.
“Een coming of age novelle,” noem ik het meestal.
Over hoe ik van grappige maar doodsbange tiener, in een avontuurlijke single veranderde.
Maar aangezien Mango, dat eindigt in 2009, gevolgd werd door zeven andere boeken, die deze avontuurlijke single gretig op pende toen ze eenmaal haar eigen vrijgevochten zelf had gevonden, noem ik Mango vanaf nu:
Mijn origin story.

<3LSH

MANGO

Je kunt Mango kopen als los boek (€15)
of in het verzameld werk Het Boek Benjamin* (€45)
Beide boeken zijn op voorraad bij de Feeks in Nijmegen
En daar ook online te bestellen.

Als je yogales bij me volgt kun je ook bij mij bestellen, dan neem ik het mee naar de les.

BONUS:
ik heb een digitale versie van Mango online gezet,
dus als je wilt kun je direct beginnen met lezen.
Mango, gratis online editie | boek van maand oktober 2017

LEZING

Op woensdag 22 november om 19.00 (SHARP!)
geef ik een lezing over Mango en 22 erotische verhalen;
in boekhandel De Feeks in Nijmegen.
Dat is precies veertig dagen vanaf vandaag, zaterdag 14 oktober.
Dat betekent dat we 40 dagen hebben om samen Mango en 22 erotische verhalen te lezen, jij jouw visie kunt geven en we op 22 november elkaar allemaal kunnen zien.
Dus zie ik je? Bij de eerste lezing 22 November, 19.00 in de Feeks?

~zegmaarLauren

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog
volg me op Twitter
kom erbij op Facebook

*) HET BOEK BENJAMIN

Het Boek Benjamin, mijn verzamelde werk waar dus ook Mango inzit,
bevat;
de Nederlandstalige boeken
1. Mango
2. 22 erotische verhalen
3. en de Candystop.
En de Engelstalige dagboeken
4. Dutch American Diary,
5. LS Diary,
6. Bedtime Stories,
7. Mirage en
8. Big (diaries and erotica).

Het Boek Benjamin, verzameld werk € 45 is op voorraad bij bij de Feeks,
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.

Don’t try this at home; wanneer nee geen nee is. #MeToo

Ik wist ’t al dagen en toch hoopte ik dat ik eraan kon ontkomen. Dat ik het tussen de #metoo bekentenissen van slachtoffers het over twee dingen niet hoefde te hebben.
Ten eerste mijn liefde voor foute mannen, dus mannen voor wie nee geen nee is. Ik kom hier nog op terug, because there is more than meets the eye/ ear.
En ten tweede voor foute seks, waarbij nee geen nee is. Playrape dus. Ook hier kom ik uitgebreid op terug.

Maar de reden dat ik me verzette tegen het idee deze blog te schrijven, is dat ik me er pijnlijk van bewust ben dat er nog volop werk is voordat iedereen, en in het bijzonder mannen, überhaupt beseffen waar #metoo over gaat. En  daarmee is het ook op deze tiende dag van #metoo eigenlijk nog zaak t simpel te houden;
Wat mag wel en wat mag niet.
De tijd is nog niet rijp om in het mijnenveld van ruige, grensoverschrijdende seks, op zoek te gaan zoeken naar de pareltjes. Althans dat vertelde ik mezelf. Ik zou niet degene zijn die het “feestje” van de heldere afspraken ging verstoren.
Tot ik me vanmorgen realiseerde;
Juist de pareltjes van de grijze gebieden, maken helder waar de grens ligt.

WANNEER IS HET MISBRUIK

De discussie op Twitter ging ongeveer als volgt.
twitteraar 1 (vrouw)
Seks is geen misbruik. Hoe moeilijk kan t zijn.
twitteraar 2 (man)
Het gaat allang niet meer over echt misbruik
ik (vrouw)
Het gaat juist alleen maar over misbruik; machtsmisbruik.
Het gaat niet over seks.

Er volgde een korte conclusie. Voor een slachtoffer is het helder wanneer iets ongewenst is, maar voor een dader niet. Ik heb zelfs een verhaal gelezen over een jongen die een meisje nam nadat ze out was, en zich niet bewust was dat hij haar had verkracht.
Dit was iets dat Saskia Noort ook verwoordde deze week;
“Mannen denken gewoon; niet zo n fijne vrijpartij.”
We hebben het hier dus over mannen die niet eens in staat zijn om strafbaar gedrag te herkennen. Dan is het niet verbazingwekkend dat #metoo mannen al helemaal op de zenuwen werkt, als het om niet-strafbaar gedrag gaat.
Dit heet ook wel “grensoverschrijdend gedrag”.
Dus wel strontvervelend gedrag, maar niet strafbaar. Met deze invulling van #metoo worden mannen beticht van iets waar ze geen weet van hebben, en de paniek is bijna voelbaar. Maar de reacties zijn heel wisselend.
Sommigen reageren met zelfreflectie, en nieuwsgierigheid:
“Leer me. Vertel me.”
En ik raad alle vrouwen die nog op zoek zijn naar een man aan; ga hier achteraan.
Je zult zelden zo’n scherpe profielschets krijgen, als de twitter timelines van deze week. De “Leer me, vertel me.” man is het nieuwe goud.
Dit is de Moderne Man in optima forma; met genoeg zelfvertrouwen om er voor een vrouw te zijn, ook als ze het moeilijk heeft en misschien zelfs wel door iets dat hij gedaan heeft.
Andere mannen reageren ronduit slecht.
Ze willen dat de #metoo hashtag met onmiddellijke ingang alleen nog gebruikt mag worden voor zaken die zowel strafbaar als bewezen zijn, en ze ontkennen vervolgens enig verband tussen seksueel geweld en een bredere basis van machtsverschil waarin vrouwen tweederangsburgers, werknemers, vrienden zijn, en de mannen hun aanwezigheid en dominantie te pas en te onpas laten gelden.
Dezelfde mannen zetten zich af tegen de verkrachters in de bosjes- zoiets zouden zij nooit doen- maar ze weigeren halsstarrig hun eigen toxische cultuur onder ogen te komen.
Uiteraard zijn er ook vrouwen die dit standpunt verdedigen, net zoals er mannen zijn die slachtoffer zijn. Ik bied mijn excuses aan dat ik me beperk tot de grote lijn.

Wie is de baas

De conclusie die ik op Twitter trok, en die je sinds gisteren steeds vaker op ziet duiken is de juiste;
#metoo gaat niet over seks. 
Dit gaat over macht. 

Vergelijk het met de film en het boek 50 Shades of Grey.
Dit is een min of meer romantisch verhaal waarin een billionaire the dominant is, en een maagdelijk meisje zich in zijn Red Room (een luxe boudoir annex SM kamer ongeveer zo groot als een klein appartement) laat overhalen tot BDSM. De perversiteit van dit gegeven wordt direct duidelijk als je je voorstelt dat hij geen cent te makken zou hebben, en op t Amerikaanse platteland haar vastbindt in een schuurtje om haar te slaan met zijn broekriem.
Dit maakt wel duidelijk dat geld en macht iets doen met onze grenzen van wat we als normaal, of acceptabel ervaren. Het publiek van de film pikt t als de prijs voor t pak slaag een millionaire is. Maar zou “Boe!” roepen als het enige vooruitzicht was dat ze de rest van haar leven koeien voor hem moest melken.

De allerbeste manier om er als man zeker van te zijn dat je gedrag gewenst is, je flirtpoging in goede aarde valt, en het moment dat je je pik in haar stopt niet per ongeluk als ongewenst of zelfs strafbaar opgevat wordt is je af te vragen;
“Ben ik op dit moment de baas?”
Bijvoorbeeld omdat je letterlijk haar baas bent, of omdat ze anderszins (financieel) afhankelijk van je is. Ben je de baas omdat jij met vrienden of collega’s bent, en zij is maar alleen? Ben je de baas omdat je een man bent, en je haar tegen zou kunnen houden als ze weg wil?
Zo ja?
Dan heb je werk aan de winkel knul. Heel. Veel. Werk.
Je moet haar dan namelijk laten zien dat je hier geen gebruik van zult maken, en dat je je naar behoren gedraagt. Je moet haar vertrouwen winnen.

Ik geef vaak advies aan vrouwen over dating in het algemeen, maar in het bijzonder aan vrouwen die graag een seksuele no-strings attached relatie met een man willen. Geen one-night stand, maar minimaal een aantal keren op date en seks.
Zo n relatie is voor een vrouw risicovol, niet in de laatste plaats omdat een man fysiek sterker is. Ik adviseer haar altijd; Wijs hem een keer af, terwijl je nog in t openbaar (lees; veilig) bent.
Dus niet zoenen, als hij dat al verwacht. Of zeg “nee” tegen seks/ mee naar huis gaan, ook als hij eigenlijk al rekent op ja. Uiteraard doe je dit op een vriendelijke manier, maar zijn reactie geeft direct aan hoe hij met “Nee” omgaat.
Hij laat zien of je hem kunt vertrouwen. Of niet.

#metoo gaat over macht, en het is de schone taak van de man om te laten zien dat hij geen misbruik maakt van zijn fysieke kracht, financiële macht, of van zijn positie.
In any way, shape or form.
Zodra een vrouw je opmerking, je aanraking, of wat dan ook, wel moet tolereren omdat jij in de machtigste positie bent, kun je nooit zeker zijn dat het gewenst is.
Mijn advies is dan ook direct al dit soort dingen out of the equation to halen;
begin niets met je ondergeschikten, niet met je studentes, en spreek nooit een vrouw aan, of fluit geen vrouw na, die op geen enkele manier heeft aangegeven in je geïnteresseerd te zijn.
Ongeacht wie de eerste move zet begint flirten altijd met positieve bemoedigende blikken van beide kanten. Flirten begint nooit met dat jij je aanwezigheid luidruchtig kenbaar maakt. Onthoud dat.

Oké time to step up our game.
Wanneer begint dat grijze gebied waar ik het over had?
Dit begint wanneer “nee” geen “nee” is!
In de kroeg en bij vreemde vrouwen is nee altijd nee. Maar als je eenmaal gezellig op date bent geweest, en er komt dan een nee, dan kan het ook iets anders betekenen.
En een nee in de slaapkamer… oh, ja, helaas! Die kan ook iets anders betekenen.

Jeroen Pauw zei gisteren in de uitzending dat een beetje versierder wel aanvoelt of zijn gedrag gewenst is.
“Zolang je dat niet weet, dan lijkt me enige behoudendheid ook wel gepast.”
Dat vind ik ook.
Wat hieronder staat gaat over ervaren mannen, die de hele #metoo discussie kunnen volgen zonder in de stress te schieten. Mannen als Jeroen Pauw weten feilloos wat de andere betekenis is van “nee”.
Voor de rest geldt; Do NOT try this at home.

Nee betekent: JE MOET HARDER WERKEN

Toen ik mijn huidige minnaar leerde kennen, Mister Big, was ik bang om gekwetst te worden. Bang voor het aantal jaren dat hij al vrij rondzwierf en geen soa test had gehad. Bang voor zijn huwelijk waar veel ruzie en gedonder was maar dat erg belangrijk voor hem was. Bang voor de reeks vrouwen die me waarschijnlijk waren voorgegaan.
Gebruikt en uitgespuugd en klaar.
Dat kon ik helemaal niet aan.
En daarom zei ik tegen Big, dat hoewel we al een keer hadden gezoend, het daarbij zou blijven. Er zou geen seks komen.
“En we gaan nu ook niet iedere date zoenen ofzo.”
Mister Big zei: “Je moet wel beseffen dat ik nooit iets tegen je zin in zou doen he?”
Ik lachte en antwoordde;
“Natuurlijk niet. Dat is voor amateurs. Jij bewerkt me net zolang tot ik erom smeek en alles vergeet wat ik eigenlijk niet wilde.”
Die woorden bleken profetisch.
Twee maanden later, hadden we voor het eerst seks. En dat is al jaren geleden.
Maar dat was nooit gebeurd als Mister Big die allereerste “Nee” had geïnterpreteerd als harde grens. In plaats daarvan interpreteerde hij het als:
“Ik moet harder werken.”
Bij de eerste keer orale seks, waar ik door mijn angst voor soa’s nogal huiverig voor was, vroeg hij: “En als ik er een condoom omdoe dan?”
Ik klaarde op! “Ja! Leuk!”
Dan wilde ik wel.
Dat condoom is de enige keer dat Mister Big een praktische oplossing had.
Andere grieven en angsten hoorde hij aan zonder te proberen ze op te lossen en zonder ze te bagatelliseren. Hij liet t gewoon zoals t was, of hij gaf me een knuffel. En dat zorgde dat ik vertrouwen kreeg in hem, én in mezelf. En dat het verlangen naar hem kon groeien.
Want Mister Big, en alle Don Juan’s met hem, inclusief Jeroen Pauw daar ben ik zeker van, nemen absoluut geen genoegen met minder dan een vrouw die echt wil. Die smeekt. Die een volmondig “Ja!” zegt als hij in het heetst van de strijd fluistert;
“Zou je willen dat ik *insert willekeurige oneerbare handeling* met je deed?”
“Ja! Please!”
Dat willen ze dan horen. Alles onder “Ja, graag, nu!” is voor een echte Don Juan per definitie een “nee”.
Dat is voor amateurs.

Dus deze paragraaf maakt voor mij duidelijk dat Nee=Nee, hoewel een duidelijke en bruikbare regel voor amateurs, ook een verfijning kent. Maar dat dit dus wel vereist dat je het gesprek aangaat wat er achter deze Nee zit. Een Nee in de kroeg betekent Nee. Maar een Nee van een vrouw waar je goed contact mee hebt, is een uitnodiging om haar beter te leren kennen. Je hebt de kans om, of t nou seks wordt of niet, te laten zien dat je er voor haar bent.

Ready to step up again?
Top notch minnaars kunnen, indien dat gewenst is, een vrouw haar deepest darkest fantasy uitspelen. Die van de tweede “nee” die geen nee is;
de playrape.

Nee betekent: IK WIL T

Playrape is waarschijnlijk het meest tricky terrein waarop de #metoo discussie zich maar kan begeven. Maar ik wilde hier al langere tijd aandacht voor vragen, juist omdat het zo n ondergesneeuwd aandachtsgebied is, met weinig waardering voor de man.
En ook omdat de machtsverhoudingen bij playrape omgekeerd zijn dan bij echte rape;
het “slachtoffer” is namelijk de baas.
Playrape betekent dat je een verkrachting naspeelt, op uitdrukkelijk verzoek van je partner. Playrape zit in het cross-over vlak tussen rollenspel en BDSM. Het speelt met het idee van machtsverschil. In BDSM heet dit the dominant en the submissive.
Het genot zit hem in het Nee roepen en Ja willen.
Er wordt genotverhogend “Nee” geroepen.
Het is dan ook (vanuit BDSM) gebruikelijk om een safe-word af te spreken. Dit woord kan de submissive gebruiken in plaats van Nee of Stop, als ze écht nee of stop bedoelt.
Hoe prijzenswaardig ik dit idee ook vind, ik ervaar dat zelf als onnodig.
Misschien omdat playrape een stuk minder extreem is, dan BDSM. Zelfs als ik op mijn allerbest acteer met “Nee, niet doen stop!” dan nog zal een partner, het verschil kunnen zien tussen gemeend “Nee” en gespeeld “Nee”.
Maar goed.
Dit was even terzijde, misschien is t voor jullie wel fijn een safe-word af te spreken.
De playrape draait, net als iedere goede SM relatie, om het genot van de submissive. De submissive is de baas. Als je mij niet gelooft, denk maar aan prostituees; er zijn vele malen meer dominatrixen dan subs, die hun diensten betaald aanbieden.
Omdat de dominatrix keihard moet werken, kan ze geld vragen.
Omdat de sub veel genot krijgt, betaalt hij.
Nu is het ook zo dat het werk voor een professionele sub veel gevaarlijker is, dan voor een professionele dominatrix, maar er lijkt ook oprecht minder markt voor.
Al die mannen met goedbetaalde banen, willen juist graag vernederd worden.
En de dominatrix werkt voor hen. Zij moet constant bezig zijn hem op de grens van genot en pijn te houden. Hij betaalt om dit genot te mogen ontvangen.
Zo werkt het bij playrape ook.
Een man die op deze manier zijn partner bevredigt – die dat dus op haar beurt heeft gevraagd, en waarschijnlijk kennen ze elkaar goed, en vrijen ze al maanden –
die man werkt voor haar.
Dat is ook het verknipte aan 50 Shades: zij vraagt er niet om. Hij wil het. Dat is een interessante angle voor een boek of film, maar in de werkelijkheid mag zoiets (alleen hij wil t) nooit het uitgangspunt zijn bij playrape of BDSM.
Het spel moet een seksuele fantasie zijn van beide partijen.
Natuurlijk moet de man/ “dader” het ook willen.
Het is heftige shit, niet in de laatste plaats omdat je je mag voorbereiden op echte tranen bij haar, en een schok van hoe ver jullie zijn gegaan. Jullie hebben elkaar daarna echt nodig om het te verwerken, en daar moet je tegen kunnen.

Maar deze tweede toepassing van Nee is geen Nee, namelijk playrape, is voor mij een illustratie over waar het echt om gaat in deze discussie;
contact maken.
Ik zei het straks al dat oogcontact van beide kanten komt,
nog voor er iemand op de ander afstapt. Contact is altijd de magic word.
Contact maken is de feilloze graadmeter van of iets gewenst is.
Zo voelt de “dader” partner in de playrape, net als de dominatrix, constant aan wat het slachtoffer wil. Hij staat de hele tijd in contact met haar. En zonder taal, want haar (en zijn) taal spreekt het tegenovergestelde.
Playrape is volledig afhankelijk van non-verbale communicatie, en van het vermogen van een man de verlangens van een vrouw te begrijpen. En van t vermogen van een vrouw non-verbaal haar verlangens kenbaar te maken.
Maar in normale situaties is het veel eenvoudiger als man om een vrouw aan te voelen, en opnieuw contact te maken.
Even stilhouden.
Of het nou in de kroeg is, en je je er ineens van bewust bent dat je wel erg breed staat, en zij al vijf minuten niks gezegd heeft. Of je nou tijdens t vrijen ineens ziet dat ze er niet meer met haar hoofd bij is.
Hou even stil en zeg;
“He, is alles ok?”

Alhoewel…
Een vrouwenversierder vertelde me ooit dat hij van zijn moeder had geleerd;
“If a woman says she’s okay, she never is.”
Dus stel ze zegt: “ja, oké”
Glimlach dan en antwoord;
“En wat kan ik doen er geweldig van te maken?”

En do try dat met een gerust hart at home.

<3LSH
An unexamined life is not worth living

BIG

Big, erotica & diaries, over mijn affaire met Mister Big inclusief de playrape is te koop bij de uitgever,
of in het verzameld werk Het Boek Benjamin* (€45)
Het Boek Benjamin* is op voorraad bij de Feeks in Nijmegen

Als je yogales bij me volgt kun je Big (€20) of Het Boek Benjamin* bij mij bestellen, dan neem ik het mee naar de les.

LEZING

Op woensdag 22 november om 19.00 (SHARP!)
geef ik een lezing in boekhandel De Feeks in Nijmegen.

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog
volg me op Twitter
kom erbij op Facebook

* Het Boek Benjamin, mijn verzamelde werk waar dus ook Big  inzit,
bevat;
de Nederlandstalige boeken
1. Mango (hier in de boekenclub besproken in oktober)
2. 22 erotische verhalen (wordt besproken in november)
3. en de Candystop.
En de Engelstalige dagboeken
4. Dutch American Diary,
5. LS Diary,
6. Bedtime Stories,
7. Mirage en
8. Big (diaries and erotica).

Het Boek Benjamin, verzameld werk € 45 is op voorraad bij bij de Feeks,
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.

Blote Kont – mijn ervaring met de media #MeToo

Dit bericht deelde ik op 26 juni 2017, met mijn private mailing list. Ik wilde geen mensen voor het hoofd stoten met de botte waarheid, namelijk dat ik tot twee keer toe ben uitgenodigd over mijn erotische verhalen te praten.
Door mannelijke redacteuren.
En beide keren kwam het erop neer dat hier de voorwaarde aanzat dat ik als hoer of naaktmodel op de foto moest.
Door de schaamte dat ik blijkbaar alleen interessant was als ik schaars gekleed was,  hield ik mijn mond.
In het kader van #MeToo doorbreek ik de stilte.
Dit is mijn verhaal.

Ik weet nog goed hoe ik mijn eerste naaktmodel ontmoette. Het was in het Hilton in Rotterdam, waar ik mijn fanbase had voor een Guns n Roses concert. Ik hoefde dus s avonds niet terug naar Groningen.
Guns n Roses zelf bleek ook in het Hilton te slapen, en de Actueel had daarom diverse naaktmodellen naar het hotel gestuurd. Ze moesten daar slapen, of met de band op de foto als de manager dat geregeld kreeg. Het was mij allemaal niet helemaal duidelijk, en volgens mij de dames zelf ook niet.

Om te beginnen hadden ze gewoon kleren aan dus het duurde even voor ik wist wat hun metier was. De modellen bleken wonderlijke wezens met nepnagels, haar dat wel eens een föhn zag, en verder waren ze zwijgzaam en vriendelijk.
Ze konden uren stil zitten op de bank in de lobby, onafscheidelijk van hun Samsonite beautycase, die ze als een schoothondje op hun dijen koesterden.
“Groningen?” vroeg er één.
“Dat ligt toch in het noorden?”
Ik knikte dat dit inderdaad in het noorden lag, en vroeg me af of het erg was dat ik nu een gesprek had met iemand die een topgrafisch niveau had dat op de Boekelerschool al niet genoeg was geweest om van klas 3 naar 4 te komen.
Ik besloot dat t niet erg was.

In tegenstelling tot een grote pestkop op de Middelbare school, die zei dat ze geen Aardrijkskunde nodig had omdat ze toch stewardess ging worden.
Haar heb ik met een;
“Nou, dan lijkt t me toch handig dat je weet waar je uitstapt,” de rest van het jaar onschadelijk gekregen.
Maar zo n lief naaktmodel dat ook maar haar werk doet?
Haar kon ik niets kwalijk nemen.

Ook voor porno actrices en escorts, heb ik altijd niets dan bewondering gehad. Deze vrouwen moeten zo op hun qui-vive zijn en hun grenzen aangeven.
Altijd zijn er mannen die aan je tieten willen zitten op een seks conventie.
Altijd zijn er klanten die na de eerste keer korting willen.
Altijd zijn er regisseurs die meer willen dan was afgesproken.
Sekswerkers zijn ook anno 2017 vrouwen van wie wij, Happinez lezende, yogaende, in éénhoorn gelovende volwassen vrouwen, kunnen leren dat je soms gewoon met je gemanicuurde vuist op tafel moet slaan.

En ook deze week was het maar goed, dat ik deze dames al vijfentwintig jaar bestudeer en de kneepjes van het grenzen aangeven, van ze heb afgekeken.
Want alle donders!
Wat een boefjes zijn het, hè?

Voor de tweede keer in mijn carrière als LS Harteveld werd ik gevraagd voor een SCHRIJVERS PORTRET
Wellicht ten overvloede, maar er staat dus niet dat ik werd gevraagd als plus-sized naaktmodel. Of als 40+ naaktmodel. Nee ik werd überhaupt niet gevraagd als model, maar als SCHRIJVER. Of nou ja, schrijfSTER dan. Want iedereen behalve ik schijnt t nodig te vinden dat dit beroep een vrouwelijke vervorming heeft.
Anyway.
Ik kreeg al zo n donkerbruin vermoeden toen de hoofdredacteur mij schreef, nadat ik ja had gezegd tegen- ik herhaal t nog maar even- een SCHRIJVERS PORTRET;
“Onze vormgever neemt contact met je op over het beeld idee van de foto.”

Dat woord beeld idee, daar reageerde ik op alsof iemand mij een cactus als seksspeeltje aanbood. Ik wist meteen, met honderd procent zekerheid, hoe laat t was. Terwijl ik dit helemaal niet kon weten. Beeld idee is een neutraal woord, right?
Dus ik negeerde mijn instinct, en zei alles met vertrouwen tegemoet te zien

De mail van de vormgever belandde in mijn spambox. Zelfs Outlook wist dus al hoe laat t was. Het hele scenario voor de shoot stond uitgelegd, inclusief met welke mensen ik zou werken, een moodbord, het portfolio van de fotograaf en een draaiboek van hoe de shoot zou verlopen.
Het was een superprofessionele, nette mail.
Tenminste, voor wie een naaktmodel heeft ingehuurd.

Om te beginnen moest ik naar Amsterdam komen, omdat ik “helemaal” in Nijmegen woonde. Hoe Nijmegen verder weg is van Amsterdam, dan Amsterdam van Nijmegen, dat was mij niet helder, maar ik wist inmiddels dat bij mensen die in de seksindustrie werkten, topografisch inzicht niet hun sterkste kant was.

Aangekomen in Amsterdam moest ik mij dan melden bij de fotograaf thuis waar de sessie zou plaatsvinden op een bed, met als enige attribuut een laken waar ik de delen van mijn lichaam mee mocht bedekken die ik niet wilde laten zien.
“Maar,” voegde vormgever eraan toe.
“Schrik niet, we willen zoveel mogelijk bloot zien!”

De hoofdredacteur was erg teleurgesteld dat ik mijn medewerking introk. Ook de luchtige, vriendelijke toon van mijn mail, plus verwijzingen naar een naaktreportage – eh sorry portretserie – waar ik jaren eerder voor was gevraagd en waar de hoofdredacteur zo vier gewillige schrijfSTER vervangers kon vinden om mijn schaarsgeklede plaats in te nemen – die mail was toch niet genoeg om zijn teleurstelling te kunnen verbergen.

Hij schreef mij dat hij het jammer vond dat ik er geen vertrouwen in had, en dat de mail van de vormgever misschien niet helder genoeg had gemaakt dat het allemaal heel smaakvol zou gebeuren.

Terwijl wat hij natuurlijk had moeten schrijven was;
“OMG! Is DIE mail bij jou terecht gekomen?! Ik schaam me dood. Nee joh, we hebben voor jou Anton Corbijn, en hij maakt een zwart wit hoog contrast foto, met een grove korrel op zijn 6 bij 6 Hasselblad.
En wat heb je een sterke ava op je Twitter!
Dus wij dachten, iets met een stoer driedelig pak?”

Daar had ik heus wel vertrouwen in gehad.

<3LSH
An unexamined life is not worth living

22 Erotische Verhalen

Je kunt mijn erotica, 22 erotische verhalen, kopen als los boek (€15)
of in het verzameld werk Het Boek Benjamin* (€45)
Beide boeken zijn op voorraad bij de Feeks in Nijmegen
En daar ook online te bestellen.

Als je yogales bij me volgt kun je ook bij mij bestellen, dan neem ik het mee naar de les.

LEZING

Op woensdag 22 november om 19.00 (SHARP!)
geef ik een lezing over Mango en 22 erotische verhalen;
in boekhandel De Feeks in Nijmegen.
Ik hou mijn kleren aan.

~zegmaarLauren

Vond je dit een leuke post?
abonneer je dan op dit blog
volg me op Twitter
kom erbij op Facebook

* Het Boek Benjamin, mijn verzamelde werk waar dus ook 22 erotische verhalen inzit,
bevat;
de Nederlandstalige boeken
1. Mango (hier in de boekenclub besproken in oktober)
2. 22 erotische verhalen (wordt besproken in november)
3. en de Candystop.
En de Engelstalige dagboeken
4. Dutch American Diary,
5. LS Diary,
6. Bedtime Stories,
7. Mirage en
8. Big (diaries and erotica).

Het Boek Benjamin, verzameld werk € 45 is op voorraad bij bij de Feeks,
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.